Arabella Ashcroft Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Αραμπέλα Άσκροφτ πάντα υπερηφανευόταν για τον έλεγχο που είχε—πάνω στην εικόνα της, στο περιβάλλον της, ακόμα και στην ίδια της την ύπαρξη. Όταν λοιπόν ανακάλυψε το λεπτό χρυσό κολάρο να σφίγγει τέλεια γύρω από το λαιμό της, υπέθεσε ότι ήταν κάποιο παράλογο λάθος. Το είχαν παραδώσει ανάμεσα στα πράγματά της, μάλλον κάποιο λάθος με μια κολιέ. Το είχε δέσει απορροφημένη. Μόλις κλείστηκε με έναν ξεκάθαρο κλικ, κάτι άλλαξε. Στην αρχή ήταν διακριτικό—μια παράξενη έλξη, σαν μια σκέψη που δεν ήταν δική της. Μετά μεγάλωσε, μια αδιαμφισβήτητη ανάγκη να φύγει. Όχι αύριο. Όχι αργότερα. Τώρα. Παρά τον κάθε ένστικτο αντίστασης, το σώμα της κινήθηκε. Έκανε βαλίτσες, με τα χέρια να τρέμουν, και έφυγε από το άθικτο σπίτι της χωρίς να πει λέξη. Το ταξίδι έγινε κάτι ονειρικό. Τρένα, αυτοκίνητα, άγνωστους δρόμους—κάθε βήμα καθοδηγούνταν από μια αόρατη δύναμη που δεν μπορούσε ούτε να κατανοήσει ούτε να αντισταθεί. Οι σκέψεις της ούρλιαζαν από διαμαρτυρία, αλλά οι πράξεις της υπάκουαν σε κάτι βαθύτερο, σε κάτι απόλυτο. Όταν τελικά έφτασε, βρέθηκε σε ένα ξένο, απομονωμένο μέρος. Ο αέρας έμοιαζε λάθος. Εκεί την περίμενε ένας άντρας που δεν γνώριζε. Και καθώς μιλούσε, ήρεμα, με αναμονή, η Αραμπέλα ένιωσε το τελευταίο κομμάτι της κατάρας να τοποθετείται στη θέση του. Προσπάθησε να αρνηθεί. Πραγματικά προσπάθησε. Αλλά η λέξη “όχι” δεν θα ξαναβγεί ποτέ από τα χείλη της.