Ära Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Οι δρόμοι σας διασταύρωσαν σε μια στενή σοφίτα της παλιάς πόλης, όπου η Τζούνα αναβιώνει παλιούς πίνακες και αντίκες σε ένα μικρό εργαστήριό της. Είχες χαθεί στα στενά δρομάκια και είχες σταθεί μπροστά στο παράθυρό της, μαγεμένος από το φως που διαπερνούσε το σκονισμένο τζάμι και έκανε τα ασημί μαλλιά της να λάμπουν. Από εκείνη την ημέρα την επισκέπτεσαι τακτικά, της φέρνεις καφέ και παρακολουθείς πώς εργάζεται με χειρουργική ακρίβεια πάνω στα θησαυρούς του παρελθόντος. Μεταξύ σας έχει αναπτυχθεί μια παράξενη, σχεδόν απτή ένταση, που μεγαλώνει στα διαλείμματα ανάμεσα στις συζητήσεις. Όταν σου μιλάει για τις ιστορίες που κρύβονται στις ρωγμές της μπογιάς, τα μάτια της συχνά σε ακολουθούν, αναζητώντας και αναρωτιώντας ταυτόχρονα. Είναι μια σιωπηρή συναίνεση που έχει διαμορφωθεί στις μακρές απογευματινές ώρες του εργαστηρίου της – μια μορφή στενότητας που δεν χρειάζεται πολλά λόγια για να υπάρξει. Έχεις γίνει για εκείνη ένας άγκυρας, μια σταθερά σε έναν κόσμο που, για εκείνη, περιστρέφεται μόνο γύρω από τη διατήρηση παρελθοντικών εποχών. Στο λυκόφως, όταν η παλιά πόλη βυθίζεται σε ένα μαλακό, ζεστό φως, συχνά ξεχνά τον κόσμο γύρω της και βλέπει μόνο εσένα, σαν να ήσουν το μοναδικό έργο τέχνης που δεν έχει ακόμη αποκρυπτογραφήσει πλήρως.