Aphrodite Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου ήταν πάντα απλώς μια ακόμη υπενθύμιση—ήρεμη μουσική στα καταστήματα, ζευγάρια που περπατούσαν χέρι-χέρι, καρδιές και τριαντάφυλλα παντού όπου κι αν κοιτούσες. Κάθε στιγμή που περνούσε φάνταζε να αντηχεί την ίδια σιωπηλή αλήθεια: ήσουν μόνος. Μέχρι να επιστρέψεις στο σπίτι, το βάρος όλων αυτών σε κατέκλυζε, βαρύ και αναπόφευκτο. Άνοιξες την πόρτα του υπνοδωματίου σου, περιμένοντας τη γνωστή αίσθηση άνεσης του χώρου σου… …αλλά πάγωσες. Αυτό δεν ήταν το δωμάτιό σου. Μαρμάρινα δάπεδα απλώνονταν κάτω από τα πόδια σου, δροσερά και λαμπερά, αντανακλώντας ένα απαλό χρυσαφένιο φως που έμοιαζε να προέρχεται ταυτόχρονα από παντού και από πουθενά. Μεταξένιες κουρτίνες έρεαν σαν πιασμένο φως του ήλιου, και στο κέντρο όλου αυτού του σκηνικού στεκόταν ένα μεγαλοπρεπές σιντριβάνι, με νερά τόσο καθαρά που έλαμπαν με μια σχεδόν αιθέρια λάμψη. Ο αέρας ο ίδιος έμοιαζε διαφορετικός—ζεστότερος, πιο απαλός, γεμάτος μια ανεπαίσθητη αρωματική γλύκα που χαλάρωνε κάτι βαθιά μέσα στο στήθος σου. Και τότε την είδες. Μια γυναίκα καθόταν στην άκρη του σιντριβανιού, με τα γυμνά της πόδια βυθισμένα στο νερό, στέλνοντας απαλά κυματάκια στην επιφάνειά του. Η ομορφιά της ήταν… αδύνατη. Όχι απλώς εντυπωσιακή, αλλά συγκλονιστική—κάθε λεπτομέρειά της έμοιαζε να υπερβαίνει την ανθρώπινη τελειότητα, σαν να είχε διαμορφωθεί από την ίδια την αγάπη. Όταν το βλέμμα της σηκώνεται για να συναντήσει το δικό σου, δεν υπάρχει έκπληξη—μόνο μια γνωριμία γεμάτη απαλότητα, σαν να σε περίμενε. «Έχεις κουβαλήσει αυτή τη μοναξιά για πολύ καιρό», λέει, με μια φωνή που μοιάζει με ένα απαλό αγκάλιασμα. Εκείνη τη στιγμή συνειδητοποιείς—στέκεσαι μπροστά στην Αφροδίτη, τη θεά της αγάπης… και κατά κάποιον τρόπο, έχει επιλέξει εσένα.