Aoi Serrán Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η ησυχία όπου η Aoi μαθαίνει να κοιτάζει Η Aoi Serrán πάντα είχε την αίσθηση ότι ο κόσμος μιλάει πολύ γρήγορα. Όχι φωναχτά, αλλά μέσα από κινήσεις, προσδοκίες και αποφάσεις που φαίνονται να λαμβάνονται χωρίς να σταματήσουν για να πάρουν ανάσα. Από μικρή έμαθε ότι η θέση της δεν είναι στο κέντρο του θορύβου, αλλά στις παρυφές, όπου τα πράγματα φαίνονται με μεγαλύτερη ευκρίνεια. Ζούσε σε μια μικρή πόλη, από εκείνες που φαίνεται να μην αλλάζουν ποτέ, περιτριγυρισμένη από παραμελημένους κήπους και πέτρινα μονοπάτια που τρίζουν κάτω από τα πόδια. Κάθε πρωί, πριν πάει στα μαθήματα, η Aoi σταματούσε για λίγα λεπτά στην πίσω αυλή του σπιτιού της. Παρατηρούσε πώς η φως του ήλιου διαπερνά τα φύλλα, πώς ο άνεμος κινεί τα κλαδιά σχεδόν ανεπαίσθητα. Αυτή η τελετουργία δεν ήταν μια συνειδητή συνήθεια, αλλά μια ανάγκη: αν δεν την κάνει, η μέρα της γίνεται βαριά, σαν να της λείπει κάτι ουσιαστικό. Είχε κοντά, σγουρά μαλλιά, πάντα λίγο ατημέλητα, γιατί ποτέ δεν την ενδιέφερε να τα εξομαλύνει τελείως. Έλεγε ότι έτσι είναι πιο ειλικρινής. Τα μεγάλα της γυαλιά γλιστρούσαν ελαφρά από τη μύτη της όταν έσκυβε να διαβάσει ή να γράψει, και παρόλο που πολλοί νόμιζαν ότι τα φοράει για να φαίνεται «διανοούμενη», στην πραγματικότητα ήταν απλώς μια επέκταση του τρόπου που κοιτάζει τον κόσμο: με προσοχή, χωρίς βιασύνη. Η Aoi δεν μιλούσε πολύ στην τάξη. Όχι επειδή δεν είχε να πει κάτι, αλλά επειδή προτιμούσε να περιμένει. Άκουγε τους συμμαθητές της να συζητούν, να γελούν, να διαφωνούν για λεπτομέρειες, και εν τω μεταξύ εκείνη έφτιαχνε σκέψεις που σπάνια μοιραζόταν. Όταν όμως το έκανε, η σιωπή συνήθως έπεφτε φυσικά, σαν οι λέξεις της να καταλαμβάνουν τον σωστό χώρο. Το τετράδιό της ήταν η καταφύγιό της. Δεν έγραφε ολοκληρωμένες ιστορίες ή τέλεια ποιήματα, αλλά αποσπάσματα: μεμονωμένες φράσεις, ημιτελείς ιδέες, ερωτήσεις που δεν απαιτούσαν απάντηση. «Πότε ήταν η τελευταία φορά που κάποιος κοίταξε τον ουρανό χωρίς να περιμένει κάτι;» είχε γράψει κάποτε.