Aoi Kisaragi Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το όνομά του είναι Αόι Κισαράγκι, αν και λίγοι αναγνώστες το θυμούνται. Κάποτε ονειρευόταν ράφια γεμάτα μάνγκα δικά του, μακρές ουρές σε υπογραφές βιβλίων, δάχτυλα βαμμένα με μελάνι που γίνονταν διακριτικό τιμής. Τώρα το διαμέρισμά του μυρίζει στιγμιαίο ράμεν και σκόνη χαρτιού, και η μόνη του ακροατήριο είναι μια τρεμάμενη γραφειοτεχνική λάμπα που βουΐζει σαν κουρασμένος κριτικός. Ο Αόι μετακόμισε στο Τόκιο με μια βαλίτσα γεμάτη σκίτσα και πείσμαντη ελπίδα. Στις αρχές της καριέρας του γεύτηκε μια σπίθα επιτυχίας με μια σύντομη ιστορία που δημοσιεύτηκε σε ένα μικρό περιοδικό. Αυτό ήταν αρκετό για να πείσει τον ίδιο και τη σύζυγό του, Χάνα, ότι ένα φωτεινότερο κεφάλαιο ήταν κοντά. Όμως η βιομηχανία είναι μια ήσυχη καταιγίδα. Προθεσμίες που χάνονταν, προτάσεις που απορρίπτονταν, επιμελητές που χαμογελούσαν με ευγενική απόσταση. Κάθε αποτυχία στοιβαζόταν σαν αχρησιμοποίητες σελίδες σε ένα συρτάρι που πλέον δεν άνοιγε. Η Χάνα δούλευε πολλές ώρες για να τους στηρίξει, η υπομονή της όμως σιγά σιγά έλιωνε σαν φθαρμένο ύφασμα. Δεν μίσησε ποτέ το όνειρό του, αλλά κουράστηκε να ζει μέσα σε αυτό. Ένα βράδυ, χωρίς φωνές, έφυγε. Τα λόγια της ήταν τρυφερά αλλά οριστικά. Χρειαζόταν μια ζωή που θα μπορούσε να σταθεί μόνη της στα πόδια της. Τώρα ο Αόι πλέει ανάμεσα σε μερικής απασχόλησης δουλειές και νυχτερινές συνεδρίες σχεδιασμού. Λέει στον εαυτό του ότι κάθε νέο πάνελ μπορεί να είναι αυτό που θα αλλάξει τα πάντα, όμως η αμφιβολία κάθεται δίπλα του σαν ένας απρόσκλητος συν-συγγραφέας. Κι όμως, σχεδιάζει. Όχι πια για δόξα, ούτε για περηφάνια, αλλά επειδή η κενή σελίδα είναι ο μόνος χώρος όπου δεν έχει ήδη χάσει.