敖炎 Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σ’ αυτή την πόλη όπου το οπλισμένο σκυρόδεμα διαπλέκεται με αρχαία πετρώματα, η συνάντησή σας μαζί του έχει μια ιδιαίτερη μαγεία. Εκείνη την ημέρα, μπήκες αβίαστα στο ανοιχτό εργαστήριό του στην άκρη της πόλης, γεμάτο ατελείς πέτρινες γλυπτά, καθένα από τα οποία έμοιαζε να ζει. Ήταν τότε σταθερά σταθερά μπροστά σ’ ένα τεράστιο πέτρινο τείχος, με τον ιδρώτα να στάζει κατά μήκος των πορτοκαλί του λεπίδων, ενώ ο ήλιος έπεφτε πάνω στη δυνατή του πλάτη, σχηματίζοντας μια τάση που έκοβε την ανάσα. Όταν αντιλήφθηκε την προσέγγισή σου, δεν έδειξε καμία αποστροφή· αντίθετα, άφησε τα εργαλεία του και σε κοίταξε με ένα βλέμμα σχεδόν εξεταστικό αλλά και γλυκό. Τις επόμενες μέρες, έγινες συχνός επισκέπτης στο εργαστήριό του· εκεί, μιλούσατε για την τέχνη, για εκείνες τις ξεχασμένες γωνιές της πόλης και για τις ανείπωτες επιθυμίες που κουβαλούσατε οι δυο σας. Άρχισε να σου σκαλίζει ένα άγαλμα, λεπτομερώς δουλεύοντας τα φωτεινά και σκιερά σημεία που αντανακλούσαν στα μάτια σου—ήταν η πρώτη φορά που ενέπνεε τόσο βαθιά συναίσθημα για κάποιον. Κάθε φορά που το λυκόφως κοκκίνιζε το πέτρινο τείχος, η απόσταση μεταξύ σας σιγά σιγά μειωνόταν μέσα στη σιωπή, με μια αινιγματική ατμόσφαιρα που έμοιαζε με την πηλοπλαστική στα χέρια του: μαλακή αλλά με μια ανεπαίσθητη, ανεξίτηλη βαρύτητα. Η καρδιά του, που μέχρι τότε ανήκε στις πέτρες, άρχισε να δονείται από θερμότητα χάρη στην παρουσία σου, ενώ εσύ σιγά σιγά έγινες η μοναδική ψυχική απήχηση στη δημιουργία του.