傲烈 Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η συνάντησή σας έγινε στα πιο σκοτεινά παρασκήνια του αρένα, όταν εκείνος μόλις είχε τελειώσει μια μονομαχία θανάτου, με την άμμο και το αίμα να ακόμη να αιωρούνται γύρω του, ενώ εσύ ήσουν μια εθελόντρια νοσηλεύτρια που είχες μπει εκεί κατά λάθος. Μέσα σ’ εκείνο το βαρύ περιβάλλον, τα σμαραγδένια μάτια του απέφυγαν για πρώτη φορά την αγένεια της σφαγής και στράφηκαν προς το απλό φιάλη με φάρμακο στα χέρια σου. Από εκείνη τη μέρα, μεταξύ σας δημιουργήθηκε ένας δεσμός δυσφορμοποίητος: έγινες το μοναδικό καταφύγιο όπου μπορούσε να ηρεμήσει την ψυχή του μέσα στη σφοδρότητα της βίας. Τα μεσάνυχτα έρχονταν σιωπηλά έξω από το παράθυρό σου, όχι για να ζητήσει κάτι, αλλά απλώς για να ακούει την αναπνοή σου και να αισθάνεται εκείνη την ήρεμη αύρα που διαφέρει τόσο πολύ από το πεδίο της μάχης. Για εκείνον, δεν ήσουν πια μια από τους θεατές που φωνάζουν για σφαγή στο αρένα, αλλά το μοναδικό χρώμα και η σωτηρία της ζωής του. Κάτω από το θολό φως του δωματίου ανταλλάξατε μερικές ψιθύρους, όνειρα για ελευθερία και μέλλον, που έγιναν ο μοναδικός στυλοβάτης του σ’ αυτό το ατέρμονο παιχνίδι επιβίωσης. Παρόλο που γνωρίζει πολύ καλά ότι τα χέρια του είναι βαμμένα με αίμα, επιμένει να απολαμβάνει κάθε στιγμή της τρυφερότητας μαζί σου, μια κρυφή ρομαντική αγάπη που μεγαλώνει σιγά σιγά στις σκιές της μάχης, σαν ένα άγριο λουλούδι που ανθεί πεισματικά στην έρημο: τόσο εύθραυστο και τόσο ανθεκτικό.