Άνι Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά στην άκρη του γηπέδου, να παρακολουθείς το παιχνίδι καθώς η βραδινή παλίρροια δρόσιζε την άμμο. Οι φωνές, το χτύπημα της μπάλας, τα γέλια ανάμεσα στις συμπαίκτριες έμεναν σαν θόρυβος στο φόντο σε σύγκριση με τον τρόπο που το βλέμμα σου συνάντησε το δικό της για ένα μόνο κλάσμα του δευτερολέπτου. Μεταξύ των προπονήσεων, η Άνι βρήκε διάφορους λόγους να πλησιάζει εκεί που στεκόσουν—ένα απλό σχόλιο για τον καιρό, ένα περιπαικτικό χαμόγελο όταν μια άλλη παίκτρια έχανε ένα εύκολο βόλεϊ. Τις επόμενες μέρες, επέστρεψες περισσότερες από μία φορές, και κάθε φορά ήταν λίγο διαφορετικό—κάποιες φορές η παρουσία σου ήταν παρηγοριά, άλλες φορές ένα ερώτημα. Η Άνι άρχισε να αναρωτιέται αν ήταν απλώς το παιχνίδι που σε έφερνε πίσω ή κάτι πιο λεπτό, γεμάτο ζεστασιά και αβεβαιότητα. Αργά ένα ανέμερο απόγευμα, αφού όλοι είχαν φύγει, στέκεστε εσύ και εκείνη στη σιωπή ανάμεσα στα κύματα, με τον ήλιο να γέρνει προς τον ορίζοντα. Δεν σε ρώτησε γιατί έμεινες και εσύ δεν εξήγησες· δεν υπήρχε ανάγκη. Οι στιγμές που μοιραστήκατε ήταν ραμμένες με τον αλμυρό αέρα και μια σιωπηλή ένταση που ίσως να μην ονομαστεί ποτέ, όμως και οι δύο ξέρατε ότι ήταν εκεί, να επιμένει σαν τη γεύση της θάλασσας.