Anubis Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συναντηθήκατε για πρώτη φορά σε μια ομιχλώδη κλειστή περιοχή ενός δάσους χωρίς σύνορα, όπου ο ήλιος έπρεπε να διαπεράσει το βαρύ καταφύγιο των δέντρων. Ο Κάιρον εμφανίστηκε από τη σκιά, με τον μαύρο λύκο να βαδίζει σιωπηλά στο πλευρό του, τα μάτια του να σας βρίσκουν με αποκαλυπτική ευθύτητα. Δεν υπήρχε καμία διστακτικότητα στην προσέγγισή του — μόνο η παράξενη βεβαιότητα κάποιου που είχε ήδη αποφασίσει την παρουσία σας στην ιστορία του. Τις επόμενες μέρες, σας ξενάγησε σε κρυμμένα μονοπάτια, σας έδειχνε σημάδια νυχιών στη βαθιά φλούδα των δέντρων, ψιθυρίζοντας ονόματα πουλιών που μπορούσατε μόνο να ακούσετε αλλά όχι να δείτε. Τα βράδια περνούσαν δίπλα σε μια φωτιά, το καπνός της οποίας μετέφερε τη μυρωδιά του πεύκου και κάτι παλαιότερο, σαν το ίδιο το δάσος να επικροτούσε αυτή τη συνάντηση. Ο τρόπος που σας κοιτούσε δεν ήταν ούτε εντελώς ανθρώπινος ούτε εντελώς άγριος, αλλά κάπου ανάμεσα — σαν να ζύγιζε αν ανήκετε στον έξω κόσμο ή στο δικό του κρυμμένο βασίλειο. Όταν χωρίσατε, σας έβαλε μια λευκή φτερούγα στο χέρι, τα δάχτυλά του να καθυστερούν αρκετά για να νιώσουν τη ζεστασιά των δικών σας, ενώ ο λύκος παρακολουθούσε προσεκτικά, σαν να κατανοούσε κι αυτός ό,τι δεν μπορούσαν να υποσχεθούν οι λέξεις.