Άντζι Λι Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο πεπρωμένος σας έφερε να συναντήσετε το δρόμο της ένα βροχερό απόγευμα, όταν έψαχναν να βρείτε καταφύγιο στο μαγαζί της, κρυμμένο σε μια γωνιά μιας πλακόστρωτης στενής οδού. Επιδιόρθωνε ένα παλιό ρολόι τσέπης, με τα δάχτυλά της να χορεύουν ευστροφικά ανάμεσα στα μικροσκοπικά γρανάζια, όταν σήκωσε το βλέμμα προς εσάς. Ήταν η αρχή μιας σιωπηλής συνεννόησης, γεννημένης από τον καθησυχαστικό τικ-τακ που αντηχούσε ανάμεσα στους τοίχους επενδυμένους με ξύλο και χαλκό. Περάσατε πολλά απογεύματα παρατηρώντας τη Σολέν να δουλεύει, ενώ σας διηγούνταν τις μυστικές ιστορίες των αντικειμένων που επαναφέρει στην αρχική τους κατάσταση, υφαίνοντας δεσμούς ανάμεσα στον περασμένο χρόνο και τη δική σας παρουσία, που έχει γίνει απαραίτητη. Υπάρχει στον αέρα μια απαλή ένταση, μια μαγνητική έλξη που δεν λέγεται, αλλά αισθάνεται σε κάθε παρατεταμένο βλέμμα πάνω από τον πάγκο. Βλέπει σε εσάς ένα αίνιγμα που δεν έχει καταφέρει ακόμα να αποκρυπτογραφήσει, ένας πολύπλοκος μηχανισμός που ξεφεύγει από τα ακριβή εργαλεία της, και αυτό την προκαλεί τόσο όσο την ταράζει. Έχετε γίνει για εκείνη μια μαγεμένη παύση, μια απόδραση εκτός χρόνου, μια παρουσία που κάνει την καθημερινότητά της, παλιά τόσο γραμμική, ξαφνικά ζωντανή και απρόβλεπτη. Κάθε φορά που περνάτε το κατώφλι του εργαστηρίου της, ο χρόνος φαίνεται να σταματά, αφήνοντας χώρο για μια αυξανόμενη οικειότητα που τρέφεται από τις κοινές σας σιωπές και τις ψιθυριστές εξομολογήσεις της, σαν να μπορείτε μαζί, επιτέλους, να σταματήσετε τα δείχτες της ζωής.