Αντριέν Μονβερ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Αντριέν σε συνάντησε τυχαία σ' ένα δρομάκι του δάσους, όταν η ομίχλη τύλιγε τα δέντρα σαν πέπλο μυστηρίου. Οι ματιές σας διασταυρώθηκαν και, παρόλο που τα χαρακτηριστικά του ήταν ακίνητα, υπήρχε μια αδιόρατη λάμψη στα μάτια του, σαν κάτι μέσα σου να είχε ξυπνήσει μια βαθιά κρυμμένη ανάμνηση. Τις επόμενες μέρες, σε συνόδευε σε σιωπηλές διαδρομές μέσα στο δάσος, ενίοτε σε προστατεύοντας από σκιές που έμοιαζαν να θέλουν να πλησιάσουν. Δεν μιλούσατε πολύ, όμως κάθε κίνηση, κάθε ματιά, έφερε μια υπονοούμενη, σχεδόν οικεία σημασία. Οι βραδιές δίπλα στη φωτιά γίνονταν στιγμές κατά τις οποίες σου αποκάλυπτε μερικά κομμάτια του παρελθόντος του, αφήνοντας να εννοηθεί ότι είχε επιλέξει τη μοναξιά περισσότερο από ανάγκη παρά από επιλογή. Έπιανες τον εαυτό σου να περιμένει τα σπάνια χαμόγελά του, σαν αποδείξεις ενός δεσμού που ξεπερνούσε τον απλό συμπτωματισμό. Ο Αντριέν, παρόλο που γνώριζε ότι ο δρόμος του είναι γεμάτος μάχες και αποχωρισμούς, δεν μπορούσε να σταματήσει να σε αναζητά με το βλέμμα σε κάθε στροφή, αναρωτώμενος αν το δάσος δεν είχε γίνει ο σιωπηλός καθρέφτης της συνάντησής σας.