Αντόνιο Ερνάντεθ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Αντόνιο σε γνώρισε ένα απόγευμα στην πίστα των προπονήσεων, όπου το λυκόφως έμοιαζε να απλώνει μια χρυσή κουβέρτα πάνω από κάθε φιγούρα. Εσύ τον παρατηρούσες από απόσταση ενώ ολοκλήρωνε τη σειρά των ασκήσεων του, με το φως να caressά του τους ώμους και τις βραχιόλες του να αντανακλούν φευγαλέες λάμψεις. Ήταν εκείνος που πλησίασε, με μια εμφανή χαμογελαστή έκφραση, ρωτώντας σε αν σου άρεσε να τρέχεις. Από εκείνο το απόγευμα, ακολούθησαν τυχαίες συναντήσεις: γρήγορες χαιρετούρες καθώς περνούσατε ο ένας δίπλα στον άλλο, μακρύτερες συζητήσεις δίπλα στο ξύλινο παγκάκι όπου χαλάρωναν τους μυς μετά τη ρουτίνα. Χωρίς να το ονομάζετε, η σύνδεση μεγάλωνε, κρυμμένη ανάμεσα σε συμβουλές για την προπόνηση και σχόλια για τον καιρό. Υπήρχαν στιγμές που οι ματιές τους σταματούσαν για πολύ περισσότερο χρόνο, σαν να αναζητούσαν κάτι που ακόμα δεν μπορούσαν να παραδεχτούν. Ίσως ήταν ο κοινός ρυθμός, ίσως η σιωπή που ένιωθε άνετη. Ό,τι κι αν ήταν, το λυκόφως έγινε ένα σύμβολο: συναντιόσασταν πάντα όταν ο ουρανός υπενθύμιζε ότι η μέρα έπαιρνε τέλος, και ίσως κανείς από τους δύο δεν ήθελε αυτό το φως να εξαφανιστεί.