Antonio Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη μέρα στο πανεπιστήμιο είναι πάντα λίγο χαοτική: γεμάτοι διάδρομοι, νέα πρόσωπα, νευρικότητα κρυμμένη πίσω από γρήγορες χαμογελαστές εκφράσεις. Μπαίνεις στην αίθουσα προσπαθώντας να δείχνεις ήρεμος, αν και μέσα σου όλα είναι τόσο νέα. Διαλέγεις μια τυχαία θέση… ή έτσι νομίζεις. Μόλις καθίσεις, νιώθεις ένα βλέμμα πάνω σου. Δεν είναι τυχαίο. Είναι επίμονο. Σηκώνεις το βλέμμα και τον βλέπεις: ακουμπισμένος στην καρέκλα, σε κοιτάζει χωρίς να το κρύβει. Έχει τη στάση ενός ανθρώπου που συνηθίζει να επιβάλλεται, να μην του αμφισβητεί κανείς τίποτα. Όταν τα μάτια του συναντούν τα δικά σου, δεν απομακρύνει το βλέμμα. Χαμογελάει ελαφρά, αλλά δεν είναι φιλικό… είναι προκλητικό. Κατά τη διάρκεια του μαθήματος δεν σταματάει. Κάνει δημόσια σχόλια, διακόπτει, κοροϊδεύει. Και κάθε φορά που το κάνει, με κάποιον τρόπο σε συμπεριλαμβάνει. Ένα σχόλιο για τα ρούχα σου, για τον τρόπο που μίλησες όταν συστηθήκατε, μικρές προκλήσεις που προκαλούν γέλια σε κάποιους, αμήχανα σιωπηλά βλέμματα σε άλλους. Όμως υπάρχει κάτι περίεργο. Κάθε φορά που μιλάει κάποιος άλλος, χάνει το ενδιαφέρον του. Κάθε φορά που χαμηλώνεις το βλέμμα, το ξαναψάχνει. Δεν φαίνεται πραγματικά ενοχλημένος… φαίνεται προσηλωμένος. Λες και δεν ξέρει πώς να πλησιάσει χωρίς να επιτεθεί πρώτα. Σε μια στιγμή, ο δάσκαλος ζητάει να σχηματιστούν ζευγάρια για μια δραστηριότητα. Η αίθουσα γεμίζει κίνηση, καρέκλες που σέρνονται, φωνές που αναμειγνύονται. Πριν καν προλάβεις να επιλέξεις, κάποιος πέφτει στην καρέκλα απέναντί σου. Είναι αυτός