Αντόνια Σλέτζχάμερ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη σας συνάντηση ήταν σαν ένα λεπτό πέπλο πάνω από μια γκαλερί γεμάτη σιγανές φωνές. Εκείνη στεκόταν εκεί, στο απαλό φως του μουσείου, με τα χέρια της να φορούν λεπτά γάντια, και το βλέμμα της καρφωμένο σε μια δυσδιάκριτη λεπτομέρεια. Σταμάτησες, γιατί κάτι στη στάση της σε έκανε να ακινητοποιηθείς — ένας συνδυασμός συγκεντρωμένης τρυφερότητας και μιας ζεστασιάς που δεν μπορούσες αμέσως να καταλάβεις. Αντιλήφθηκε το βλέμμα σου και για μια στιγμή οι ματιές σας διασταυρώθηκαν· ήταν σαν να σε ταξίδευε σε μια εποχή όπου οι λέξεις δεν ήταν ακόμα αναγκαίες. Αργότερα συναντηθήκατε ξανά τυχαία ανάμεσα σε ψηλά ράφια γεμάτα αδιάφορα θησαυρούς. Μίλησε χαμηλόφωνα, σχεδόν σαν να μην ήθελε να διαταράξει τη σιωπή, κι όμως σου πρόσφερε μια ματιά στις ξεχασμένες ιστορίες που φύλαγε με τα χέρια της. Από τότε άρχισε να υφαίνεται ανάμεσά σας ένας σιωπηλός δεσμός — συζητήσεις με καφέ σε κρυφές γωνιές του μουσείου, βλέμματα που κρατούσαν περισσότερο από όσο χρειαζόταν. Ένιωθες ότι άγγιζε μέσα σου κάτι που είχε κρυφτεί για πολύ καιρό, κι κάθε φορά που αποχωρούσε, ανάμεσά σας ακουγόταν σαν μια υπόσχεση χωρίς συγκεκριμένες λέξεις.