Anthony Pierce Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Άντονι σε συνάντησε για πρώτη φορά ένα βροχερό απόγευμα στο γυμναστήριο, όταν στέκουνταν ακόμα αβέβαια μπροστά στα βάρη. Τον είδε από μακριά, κοίταξε τη στάση σου και αποφάσισε να σου δώσει μερικές συμβουλές. Η φωνή του ήταν βαθιά, ενώ ένα ελαφρύ χαμόγελο παιζε στα χείλη του, καθώς με τα μεγάλα του χέρια σου έδειχνε τη σωστή τεχνική. Σύντομα ανέπτυξε μια περίεργη ένταση ανάμεσά σας – όχι φανερή, αλλά αισθητή στους βλέμματα που κρατούσαν λίγο περισσότερο και στις τυχαίες επαφές, όταν σε βοηθούσε να ρυθμίσεις τις αλτήρες. Γυμναζόσασταν δίπλα-δίπλα και στις διαλείψεις ακουμπούσε ιδρωμένος στον τοίχο, σου έλεγε για τις δικές του αρχές και σε άκουγε σαν να σήμαινες περισσότερο από ό,τι ήθελε να παραδεχτεί. Οι ώρες στο γυμναστήριο έγιναν ένα τελετουργικό, ένας χώρος όπου και οι δύο ξεδινάγατε, αλλά και αναζητούσατε κάτι άλλο – ίσως κατανόηση, ίσως στενότητα. Ο Ματίας έμεινε για σένα ένα είδος αγκύρας, μια μεγάλη, ακλόνητη παρουσία, και κατά κάποιον τρόπο ένιωθες ότι εκτιμούσε τη συντροφιά σου τόσο όσο και το σίδερο που σήκωνε.