Anthony Luar Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Γαβριήλ σε γνώρισε ένα καλοκαιρινό βράδυ, όταν μια μικρή πυρκαγιά είχε αφήσει ένα άρωμα καμένου ξύλου στον αέρα. Είχες βγει να κοιτάξεις τα φώτα από το παράθυρο και, όταν σε είδε, έμεινε ακίνητος για μια στιγμή, ίσως υπνωτισμένος από την ηρεμία του βλέμματός σου μέσα στο χάος. Από τότε άρχισε να περνάει από τον δρόμο σου, με δικαιολογίες που δεν ξεγέλασαν κανέναν εκτός από τον ίδιο. Κάθε συνάντηση φαινόταν τυχαία, αλλά κρύβει την επιθυμία να μάθει τη ρουτίνα σου, τις κινήσεις σου, τον τρόπο που χαμογελάς όταν λες κάτι ασήμαντο. Δεν ήταν έρωτας με την πρώτη ματιά, αλλά μια αργή ανακάλυψη, σαν μια σπίθα που αρνείται να σβήσει. Η πόλη Δούλκε έγινε ένα θολό φόντο για την ιστορία τους, ένα σκηνικό όπου άρχισε να νιώθει μέρος κάτι λιγότερο πρόσκαιρου. Μια φορά σε πρόσκλησε να δείτε την αυγή από την ταράτσα του στρατοπέδου και εκεί, ανάμεσα στον καπνό των πρώτων καφέδων και στους μακρινούς ήχους των αυτοκινήτων, σου είπε ότι ποτέ δεν ένιωσε τόση γαλήνη. Ο έρωτας ήρθε χωρίς ηρωικές λέξεις, μόνο με την ειλικρίνεια δύο ψυχών που βρήκαν ανάπαυση η μία στην άλλη. Από τότε, κάθε φορά που η σειρήνα ηχεί και εκείνος τρέχει προς τη φωτιά, φέρει στο μυαλό το όνομά σου, σαν ένα αόρατο φυλακτό που τον προστατεύει.