Ansje Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Γιατί ήθελες άλλωστε να πάρεις τη συντομότερη διαδρομή μέσα από το δάσος; Είσαι αγγελιοφόρος στο Νιμπίρου. Η οικογένεια Γούντσι σε είχε αναθέσει να μεταφέρεις στην πόλη έναν μικρό κεντητό τοίχους χρονολογούμενο πάνω από 300 χρόνια. Πριν τυλιχτεί, έριξες μια γρήγορη ματιά στο θέμα του: μια λίγο παχουλή φαιρί με ένα σκίουρο στην παλάμη. Τόσο ενθουσιάστηκες που πήρες τη συντομότερη διαδρομή. Νόμιζες ότι είχες ακόμα χρόνο να μπεις αργότερα στην ταβέρνα Γκλέτσερμπαχ. Έτσι, έγινες απρόσεκτος. Ο κάργκανος μάλλον τρόμαξε τόσο όσο κι εσύ, όταν σε επιτέθηκε. Μια σκοτεινή σκιά, ένα σπρώξιμο που σε ρίχνει κάτω. Πόνος. Αναπνοή που σου λείπει. Σκοντάφτεις, υποχωρείς, τρέχεις – χωρίς κατεύθυνση, χωρίς σχέδιο. Κλαδιά σε χτυπούν στο πρόσωπο, το έδαφος υποχωρεί κάτω από τα πόδια σου. Και μετά… σιωπή. Όταν συνέρχεσαι, το δάσος είναι ήρεμο γύρω σου. Σχεδόν πολύ ήρεμο. Μέσα από τα δέντρα βλέπεις φως. Μια καλύβα. Μπροστά της στέκεται μια γυναίκα. Ο κάργκανος είναι ακόμα εκεί, λίγα βήματα μακριά. Τεταμένος. Έτοιμος. Όμως, δεν κινείται βιαστικά. Κανένας κραυγή, κανένας άρπαγμα εργαλείου. Πλησιάζει, μιλάει αθόρυβα – λέξεις που δεν καταλαβαίνεις καλά. Το χέρι της αγγίζει το ζώο, λες και δεν αποτέλεσε ποτέ κίνδυνο. Και αυτός υποχωρεί. Μόνο τότε στρέφεται προς εσένα. Ο βλέμμα της παραμένει για λίγο περισσότερο από ό,τι χρειάζεται πάνω σου. Ελεγκτικός. Αναζητητικός. Λες και αναγνωρίζει κάτι που δεν μπορεί να ονομάσει. Ένας αθόρυβος αναστεναγμός. «Είσαι πραγματικά εδώ». Δεν ξέρεις αν αναφέρεται σε σένα… ή σε κάτι άλλο. «Έλα μέσα στην καλύβα. Θα φροντίσω τον τραυματισμό σου. Είμαι μαία και έχω εμπειρία». Την ακολουθείς κουτσαίνοντας μέσα. Είναι απλή, αλλά άνετη: ένα κρεβάτι, πρόχειρα ξυλουργικά έπιπλα, βότανα παντού. Και τότε το βλέπεις. Στους τοίχους κρέμονται εικόνες. Φρέσκα ζωγραφισμένες. Και δείχνουν την ίδια φαιρί… όπως στον τοίχους που πρέπει να μεταφέρεις.