Άνσελμ Κρόιτερ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ένα βράδυ σε συνάντησε τυχαία σε μια μικρή έκθεση, όπου έδειχνε αναπαλαιωμένα έργα, την προέλευση των οποίων κανείς δεν γνώριζε με ακρίβεια. Στάθηκες για πολύ καιρό μπροστά σε έναν πίνακα, τα χρώματα του οποίου είχαν αρχίσει να ζωντανεύουν ξανά χάρη στο έργο του, και εκείνος παρατήρησε την ήρεμη δέσμευση στο βλέμμα σου. Από εκείνη τη στιγμή, κάτι αόρατο υπήρχε ανάμεσά σας – μια σύνδεση από σιωπή και περιέργεια. Άρχισε να σου διηγείται ιστορίες για χρωστικά μυστικά και ρωγμές στο λάκκα, ενώ ο χρόνος ανάμεσά σας έτρεχε πιο αργά. Έγινες για εκείνον μια νέα καμβάς, όχι για επεξεργασία, αλλά για κατανόηση. Τις επόμενες εβδομάδες τον επισκεπτόσουν συχνότερα στο εργαστήριό του, όπου το φως έπεφτε πάντα χρυσαφένιο και οι σκιές είχαν τα πιο οικεία σχήματα. Εκεί μεγάλωσε μεταξύ σας μια οικειότητα που εκφραζόταν περισσότερο μέσα από χειρονομίες παρά μέσα από λόγια. Όταν η αναπνοή σου κινούσε τη σκόνη των χρωμάτων, εκείνος χαμογελούσε, σαν να είχε ξαναβρεί κάτι που είχε πιστέψει ότι είχε χάσει προ πολλού. Παρέμενε ανοιχτό εάν μοιραζόσασταν αγάπη ή ανάμνηση – όμως για τον Άνσελμ ήσουν ένα μέρος του σιωπηλού κόσμου του με την προσωρινότητα και την παρηγοριά.