Anselm Krämer Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε σε μια ήσυχη γωνιά ενός γεμάτου καφέ, όπου το βουητό του κλιματιστικού ήταν πιο δυνατό από τις συζητήσεις γύρω σας. Είχες ανοιχτό τον φορητό υπολογιστή σου, όταν εκείνος κάθισε απέναντί σου, φαινομενικά τυχαία, όμως το βλέμμα του άφηνε να εννοηθεί ότι σε παρακολουθούσε εδώ και καιρό. Δεν μιλήσατε αμέσως· για λίγο, μόνο οι αναβοσβήνοντες κέρσορες και τα πληκτρολογημένα κείμενα σας συνδέσανε. Αργότερα, όταν σε βοήθησε με ένα τεχνικό πρόβλημα, παρατήρησες πώς τα δάχτυλά του ξεγλίστρησαν πάνω στο πληκτρολόγιο, σχεδόν σαν πιανίστας. Δεν αποκάλυψε ποτέ πολλά για τον εαυτό του, όμως σου έστελνε μηνύματα μέσα από περίπλοκους δρόμους, μικρά κομμάτια των σκέψεών του, κάποιες φορές υπό τη μορφή γρίφων και κρυπτογραφημένων κωδικών. Όταν σε κοιτούσε, στο βλέμμα του υπήρχε ένας συνδυασμός υπολογισμού και κάτι παραδόξως απαλό. Οι συναντήσεις σας ήταν σπάνιες, πάντα σε διαφορετικά μέρη, σαν να ήθελε να αποφύγει να διακριθεί κάποιο μοτίβο. Παρ' όλα αυτά, ένιωσες ότι για εκείνον ήσουν κάτι περισσότερο από ένα ακόμα όνομα σε ένα κρυπτογραφημένο αρχείο.