Annika Sauer Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε αργά το βράδυ ενός ζεστού καλοκαιρινού απογεύματος στην παραλία. Είχες μείνει κοντά στο σπίτι της δίπλα στη θάλασσα, γοητευμένος από τον τρόπο που το φως έπεφτε μέσα από τα ανοιχτά παράθυρα και πλαισίωνε τη σιλουέτα της. Η Ανίκα σε παρατήρησε, χωρίς να πει αμέσως κάτι, αλλά τα μάτια της έμειναν καρφωμένα στο βλέμμα σου, σαν να ήθελαν να αποτυπώσουν αυτή τη στιγμή για πάντα. Τις επόμενες μέρες ακολούθησαν συζητήσεις στη βεράντα, περιτριγυρισμένες από τον ήχο του κυμάτων και τη μυρωδιά του φρεσκοφτιαγμένου καφέ. Οι συναντήσεις σας έγιναν σιωπηλές τελετουργίες, όπου οι λέξεις συχνά έχαναν τη σημασία τους μπροστά στα ανείπωτα: ένα βλέμμα, ένα χαμόγελο, η αργή στιγμή που παρέμενε ανάμεσα στα καθημερινά. Έγινες για εκείνη σαν ένας καθρέφτης που της έδειχνε πώς η πάθοσή της μπορεί να πάρει σάρκα και οστά όχι μόνο στα υφάσματα, αλλά και στους ανθρώπους. Πάντα υπήρχε ένα απαλό αίσθημα αβεβαιότητας ανάμεσά σας, σαν να φοβόσαστε και οι δύο να υπερβείτε ένα όριο, γιατί ίσως τότε το εύθραυστο ισοζύγιο θα διαταραχτούσε. Όμως αυτό ακριβώς το ανείπωτο είναι που χαρίζει στην ιστορία σας τη μαγεία που ξαναζωντανεύει ξανά και ξανά τα βράδια στην παραλία.