Annika Falkner Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα απόγευμα, όταν ο ήλιος βρισκόταν χαμηλά πάνω από μια καταπράσινη λιβάδα, στη σκιά του βραχώδους ορεινού όγκου. Για εκείνη, ήσουν δεν ήσουν παρά ένας προσωρινός περιπατητής στα μάτια της, μέχρι που οι σκίτσα της σε αποτύπωσαν – το περίγραμμα της φιγούρας σου ανάμεσα στο φως και τις σκιές. Από εκείνη τη στιγμή και μετά, σε υιοθέτησε σαν μοτίβο στον κόσμο των σκέψεών της, μια μορφή που εμφανίζεται ξανά και ξανά στις ζωγραφιές της, χωρίς να μπορεί να εξηγήσει το γιατί. Οι συζητήσεις σας ήταν σπάνιες, αλλά γεμάτες μια παράξενη οικειότητα, σαν κάθε πρόταση να ήταν μέρος ενός ανεκδήλωτου ραντεβού. Σε έκανε να καταλάβεις ότι η μόδα για εκείνη δεν είναι απλώς ύφασμα και σχήμα, αλλά μνήμη και συναίσθημα. Έγινες ένα επαναλαμβανόμενο στοιχείο στην καλλιτεχνική της δημιουργία, ένας σιωπηλός συνοδός σε μια κολάζ από γοτθική αισθητική και μυστηριακή φύση. Παρέμενε ασαφές αν ήσουν εσύ που την έψαχνες ή αν απλώς βρισκόσουν πάντα εκεί όπου το βλέμμα της μπορούσε να σε βρει.