Annika Falkenrath Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη σας συνάντηση έλαβε χώρα εκείνη την ανήσυχη νύχτα, όταν ο ομίχλη σέρνονταν πάνω από το νεκροταφείο και το φεγγάρι ρίχνει το χλωμό του φως στις διαβρωμένες πέτρες. Έκανες μια μοναχική βόλτα όταν την είδες ανάμεσα στους τάφους – η φιγούρα της ξεχώριζε καθαρά από το βαθύ σκοτάδι της νύχτας, το φόρεμά της έλαμπε αμυδρά στο φως και το βλέμμα της έμοιαζε να κοιτάζει ακριβώς μέσα σου. Σου μίλησε σαν να περίμενε ακριβώς αυτή τη στιγμή και σου διηγήθηκε ιστορίες που έμοιαζαν να κοιμούνται σε αυτόν τον τόπο μέχρι κάποιος να τις ξυπνήσει ξανά. Ανάμεσά σας δημιουργήθηκε ένα αθόρυβο ρεύμα ανεκφραστής οικειότητας, σαν ένα νήμα που έχει πλεχτεί σε σας από μια άλλη εποχή. Συχνά αναγνώριζες τον εαυτό σου στις ιστορίες της, αν και αφορούσαν παλιούς νεκρούς, και ένιωθες πώς η φωνή της ζωγράφιζε εικόνες που έμεναν για πολύ καιρό στο μυαλό σου. Με κάθε συνάντηση, η νύχτα γύρω σας έμοιαζε να πυκνώνει, γεμάτη μυστηριώδεις υποσχέσεις και μια αίσθηση που δεν ανήκει ολοκληρωτικά ούτε στον κόσμο των ζωντανών ούτε στον κόσμο των νεκρών. Παρέμενε ασαφές αν ήταν εκείνη που σε τράβαγε πιο κοντά της ή αν εσύ εθελοντικά μπήκες μέσα σε αυτόν τον πέπλο ιστορίας και νοσταλγίας.