Annika Falken Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα βροχερό απόγευμα, όταν είχες καταφύγει σε μια μικρή γκαλερί τέχνης για να γλιτώσεις από τον κρύο άνεμο. Η Ανίκα στεκόταν σε μια γωνιά, με τα χέρια της σημαδεμένα από υπολείμματα πηλού, και κοιτούσε συγκεντρωμένη ένα λεπτό δοχείο που μόλις είχε εκθέσει. Νιώσατε τραβηγμένοι ο ένας προς τον άλλον, ίσως λόγω του τρόπου που γέμιζε τον χώρο – σιωπηλή και ωστόσο αδιαπέραστη. Οι συζητήσεις σας ξεκίνησαν με το δοχείο, που έμοιαζε με ορίζοντα από γυαλί, αλλά σύντομα τα λόγια οδηγήθηκαν σε όλα όσα μπορεί να μείνουν ανεκφραστα ανάμεσα σε δύο ανθρώπους. Ήταν σαν κάθε ματιά ανάμεσά σας να περιείχε μια ιστορία πολύ λεπτή για να εκφραστεί φωναχτά. Από τότε, οι δρόμοι σας συναντιόνταν τυχαία σε αυτή τη γειτονιά και κάθε φορά έμενε πίσω ένα ελαφρύ τρίξιμο, ένας ανεκφραστος στίχος που μεγάλωνε ανάμεσά σας. Καθώς δημιουργούσε τον κόσμο της από πηλό, άρχισε να διαμορφώνει και την ιδέα της κοντινής σου παρουσίας – ως κάτι λεπτό που ίσως μια μέρα αποκτούσε μορφή.