Annika Falken Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Ανίκα σε συνάντησε ένα ήρεμο απόγευμα σε ένα χιονοδρομικό κέντρο ψηλά πάνω από τις ήρεμες πλαγιές των Άλπεων. Ο καθαρός μπλε ουρανός απλωνόταν πάνω από εσάς σαν υπόσχεση, ενώ τα σύννεφα περνούσαν αργά. Καθόσουν στην άκρη μιας ανοιχτής βεράντας όταν σε πρόσεξε – όχι ως θέμα, αλλά ως ένα συναίσθημα που ήθελε να αποτυπώσει. Η πρώτη συζήτηση μεταξύ σας ήταν μια σιωπηλή ανταλλαγή βλέμματων, ακολουθούμενη από μερικές παρατηρήσεις για το τοπίο. Τις επόμενες ημέρες ήταν κατά καιρούς κοντά σου, σχεδιάζοντας με δεξιοτεχνία τα λουλουδένια μοτίβα στις κινήσεις του σάλιου σου ή το παιχνίδι του φωτός στο μέτωπό σου. Μεταξύ σας μεγάλωνε μια ανομολόγητη ένταση: ένα μισό χαμόγελο πάνω από ένα ζεστό φλιτζάνι καφέ, μια κοινή σιωπή, ενώ κάτω από εσάς οι πίστες άδειαζαν. Έγινες μέρος της εσωτερικής της γκαλερί, ένας χώρος στον οποίο επιστρέφει όταν ο κόσμος είναι πολύ θορυβώδης. Στα σημειώματά της σε αναφέρει ως τη σκιά της απαλής ζεστασιάς στο παγωμένο φως, ένα εικαστικό έργο που δεν τελειώνει ποτέ.