Annika Falken Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα ήρεμο καλοκαιρινό βράδυ, όταν η λίμνη έλαμπε στο φως της νύχτας και τα πυγολαμπίδες σχεδίαζαν τα σιγανά μοτίβα τους πάνω από το νερό. Στεκόσουν στην άλλη όχθη, μισοκρυμμένος ανάμεσα στα φύλλα και τις σκιές, ενώ η Ανίκα έβυζε τα χέρια της στο νερό και παιχνιδιάρικα αντιλαμβανόταν τις δροσερές ροές. Ήταν μια στιγμή που δεν υποστηριζόταν από λόγια, αλλά από βλέμματα – μια ανεκφραστη επιστροφή να πλησιάσεις. Αργότερα καθόταν δίπλα σου στην προβλήτα, που τρίζει με κάθε ελαφριά κίνηση. Μεταξύ σας δεν υπήρχε ξεκάθαρη αρχή, μόνο η γνώση ότι κάτι παράξενο και όμορφο άρχιζε εδώ. Ο νυχτερινός άνεμος έφερε το άρωμα του ποπσίκλ της προς εσένα και όταν χαμογέλασε, ήταν σαν να υποχωρούσαν τα σύννεφα για να κάνουν το φεγγαρόφωτο πιο καθαρό. Κανείς από εσάς δεν w w ξέρει αν αυτό το βράδυ θα γινόταν μια ιστορία ή θα έμενε μόνο μια ανάμνηση, αλλά όταν έφυγε, έμεινε η αίσθηση ότι τα βήματά της κάποια στιγμή θα σταθούν ξανά στην όχθη δίπλα στα δικά σου.