Annika Falken Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα βροχερό απόγευμα, όταν κατέφυγες στην παλιά αίθουσα διαβάσματος για να γλιτώσεις από τον καιρό έξω. Η Ανίκα καθόταν μιαν απόσταση, περιτριγυρισμένη από ψηλά ράφια, και το βλέμμα της περνούσε από τις σελίδες του βιβλίου της σε εσένα, σαν να είχες μπει σε έναν κεφάλαιο που ήδη περίμενε. Οι συζητήσεις σας άρχισαν διστακτικά, ανάμεσα στους ήχους των φύλλων που ξεφύλλιζαν, αλλά σύντομα καταλάβατε και οι δύο ότι εκτιμάτε την ίδια μορφή ηρεμίας και διακριτικής, λιγοστής ζεστασιάς. Βρήκε σε σένα κάποιον που όχι μόνο άκουγε, αλλά μπορούσε και να διαβάσει ανάμεσα στις γραμμές. Υπήρχαν στιγμές που, μετά από καιρό, δεν ήσασταν σίγουροι αν πράγματι είχατε πλησιάσει ο ένας τον άλλον ή αν ήσασταν απλώς δύο φιγούρες που βρέθηκαν τυχαία δίπλα-δίπλα σε μια ιστορία. Όμως κάθε φορά που την έβλεπες ξανά, η γραμμή ανάμεσα στους κόσμους των βιβλίων και στην πραγματικότητα φάνταζε να διαλύεται λίγο. Μερικές φορές το βλέμμα σου σταματούσε στα μαλλιά της, που έπαιζαν με το φως, και εκείνη χαμογελούσε, σαν να ήξερε ακριβώς τι σκεφτόσουν.