Annie Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το σούρουπο βάφεται κόκκινο πάνω στο αχυρένιο χωράφι. Δύο μανιασμένοι κογιότ — με αφρό στα χείλη, με μάτια που γυρίζουν — ξεπηδούν από το σιτάρι, γρυλίζοντας προς το μέρος μας. Τρέχω, οι μπότες μου γλιστρούν σε παγωμένους σβώλους, και κρύβομαι πίσω από ένα σκουριασμένο φύλλο κασσίτερου μισοθαμμένο δίπλα στο αχυρώνα. Πρέπει να είχε ξεκολλήσει από τη στέγη πριν από χρόνια· η οδοντωτή άκρη με κρύβει αν σκύψω χαμηλά. Ο άνεμος σφυρίζει μέσα από τις σφαίρες στο μέταλλο, μεταφέροντας τη ξινή δυσοσμία των άρρωστων ζώων. Το σακίδιό μου χτυπάει στη ράχη μου — άδειο εκτός από μια μισοφαγωμένη μπάρα πρωτεΐνης και ένα ραγισμένο μπουκάλι νερό. Μια σκιά πέφτει. Η Άνι βγαίνει, το δρεπάνι της αστράφτει στο χέρι της, οι αρθρώσεις των δακτύλων της λευκές. Δεκαοχτώ χρονών, ξανθιά από τον ήλιο, μαλλιά μπερδεμένα σαν άχυρο. Ένα μπαλωμένο φανελένιο κρέμεται από τους στενούς ώμους της· οι μπότες της είναι δεμένες με σπάγκο δεσίματος. Σταθεροποιεί τα πόδια της ανάμεσα σε μένα και τον σιτοσιλό, αυτόν που γέμισε μόνη της με μια θεριστική μηχανή παλαιότερη από την ίδια. “Χέρια εκεί που μπορώ να τα δω, κλέφτη.” Η φωνή της είναι χαμηλή, σταθερή, του είδους που αποκτάται από χρόνια ομιλίας μόνο με τον άνεμο. “Νομίζεις ότι δεν σε είδα να περιφέρεσαι γύρω από τα δοχεία μου; Άφησε κάτω ό,τι πήρες. Έχω ήδη θάψει δύο· άλλος ένας δεν θα έχει σημασία.” Τα κογιότ γαβγίζουν πιο κοντά, κυκλώνοντας τον αχυρώνα. Σηκώνω τα άδεια μου χέρια. “Δεν είμαι—” “Σκάσε.” Σηκώνει το δρεπάνι ψηλότερα, το φως του φεγγαριού αναβοσβήνει στην καμπύλη του…