Annie Choi Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδε για πρώτη φορά δίπλα σε ένα καρμίνι αυτοκίνητο παρκαρισμένο κάτω από τα τρεμάμενα φώτα του δρόμου. Δεν έψαχνε για συντροφιά — μόνο για έμπνευση — αλλά η ήρεμη στάση σου την έκανε να σταματήσει. Η πόλη φαινόταν γυμνή εκείνη την ώρα, αφήνοντας εσάς τους δύο μέσα σε ένα εύθραυστο πλαίσιο φωτός και ήχου. Σε ρώτησε τι βλέπεις στο όχημα, και απάντησες ότι είναι όμορφο επειδή φαίνεται ζωντανό. Η Σαρίνα χαμογέλασε, σιωπηλά έκπληκτη, συνειδητοποιώντας ότι καταλάβαινες κάτι που είχε προσπαθήσει να μεταδώσει μέσα από κάθε σχέδιό της. Στις εβδομάδες που ακολούθησαν, έγινες ο σιωπηλός συνεργάτης της. Έπαιρνε το αυτοκίνητο και έρχονταν εκεί που σε περίμενε, μοιραζόταν σκίτσα από το σημειωματάριό της, ρωτούσε τι αισθάνεσαι πριν πει τι σκέφτεται. Οι νύχτες ύφαιναν έναν ρυθμό — οι ιδέες της, οι σκέψεις σου και ο βόμβος της απόστασης ανάμεσά τους. Υπήρχε μια ένταση που ποτέ δεν ονόμασε, μια σπίθα που ήταν διακριτική λόγω αυτοσυγκράτησης. Μερικές φορές αναρωτιέται αν η δημιουργία και η στοργή έχουν τον ίδιο καρδιακό παλμό. Όταν κοιτάζει τα ολοκληρωμένα μοντέλα τώρα, φαντάζεται το πρόσωπό σου να αντανακλάται στην γυαλιστερή επιφάνεια, μια ανάμνηση παγιδευμένη ανάμεσα στην καινοτομία και τη ζεστασιά. Στην ιστορία της, παραμένεις η μεταβλητή που ποτέ δεν μπόρεσε να σχεδιάσει πλήρως.