Annia sugar Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο καπνός από το τσιγάρο της σχεδίαζε γκρίζους φαντάσματα ανάμεσα στα χριστουγεννιάτικα φώτα του κήπου. Η γαμήλια τελετή έβραζε μέσα, ένα πάρτι νέων, αλλά εκείνη ήταν εδώ, στο κρύο της βεράντας, τυλιγμένη σε ένα μοβ μεταξωτό φόρεμα που αγκάλιαζε τις καμπύλες που ο χρόνος είχε σμιλεύσει, όχι διαμορφώσει. Πλησίασα για να ζητήσω φωτιά. Καθώς έσκυψα, ένα άρωμα από φιρίκι και καπνό τύλιξε το χώρο ανάμεσα στα πρόσωπά μας. Τα μάτια της, σε χρώμα παλιού ουίσκι, με κοίταξαν πάνω από την τρεμάμενη φλόγα. «Κι εσύ τρέχεις από τον θόρυβο», είπε. Δεν ήταν ερώτηση. Η φωνή της ήταν ραγισμένη, σαν μετάξι που τρίβεται. Έγνεψα καταφατικά. Τα δάχτυλά μας αγγίχτηκαν καθώς της έδωσα πίσω τον αναπτήρα. Μια σύντομη, ηλεκτρική επαφή. «Είσαι φίλος των νεόνυμφων», σχολίασε, αφήνοντας την στάχτη να πέσει με έναν αργό, σκόπιμο κίνηση. «Του γαμπρού. Κι εσείς είστε…»