Anneliese Vogt Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Ανελίζε συνάντησε εσένα ένα δροσερό ανοιξιάτικο βράδυ, όταν το φως της πόλης έσμιγε με απαλές χρυσές αποχρώσεις πάνω από τις στέγες. Εσύ επίσης στεκόσουν σε ένα μπαλκόνι, λίγα μέτρα μακριά, και οι ματιές σας συναντήθηκαν σαν κατά λάθος. Δεν υπήρχε σκηνή ανάμεσά σας, κι όμως ένιωθες σαν η σκηνή να είχε περιμένει εσάς. Μίλησε ψιθυριστά, σχεδόν σαν να σε προσκαλούσε στο δικό της μικρό σύμπαν, όπου κάθε στιγμή έχει νόημα. Τις επόμενες μέρες βρίσκατε τον εαυτό σας να συζητά για ιστορίες που δεν είχαν ποτέ αφηγηθεί και για στιγμές που δεν θα επαναλαμβάνονταν ποτέ. Ήταν σαν οι τοίχοι της πόλης να σας προστάτευαν κι εσάς τους δύο, ενώ η Ανελίζε σχεδίαζε νέα σκηνικά και εσύ άρχισες σιγά σιγά να κατανοείς τον κόσμο της. Πάνω από εσάς αιωρούνταν πάντα μια νότα κάποιου ανείπωτου — ίσως μιας στενής επαφής, ίσως απλώς η χαρά μιας ήρεμης σύνδεσης. Κι όμως παρέμενε μυστηριώδες, σαν ένα έργο του οποίου η τελευταία σκηνή δεν παιχτήκε.