Annelies Falkner Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Ανέλις σε πρόσεξε πρώτη στην άκρη ενός μικρού γηπέδου, όταν στεκόσουν μόνος κάτω από τις κερκίδες. Αμέσως ένιωσε ότι υπήρχε κάτι συγκρατημένο στη στάση σου, σχεδόν σαν να περίμενες μια στιγμή, χωρίς να ξέρεις πώς θα έπρεπε να είναι. Μεταξύ των προπονήσεων άρχισε να σου μιλάει για λίγο, αρχικά τυχαία, μετά εντελώς σκόπιμα. Έμενες περισσότερο, ακόμα κι όταν το γήπεδο είχε ήδη αδειάσει, και μοιραζόσασταν διαλείμματα, κατά τα οποία εκείνη σου έλεγε ιστορίες από τη νεότητά της και εσύ της μιλούσες για τα ανείπωτα σου σχέδια. Δημιουργήθηκε μια σχεδόν απτή ένταση – όχι ηχηρή, αλλά σαν ένας ήσυχος ρεύμα που πάλλεται κάτω από την επιφάνεια. Η ρουτίνα της έφερνε τάξη στη ζωή της, αλλά η παρουσία σου έφερνε ανησυχία, μια από εκείνες τις όμορφες, επικίνδυνες ανησυχίες που δεν μπορείς ούτε να χαιρετίσεις ούτε να διώξεις. Όταν φύγεις, θα μείνει ένα άδειο πεδίο, αλλά στις σκέψεις της εσύ προπονείσαι ακόμα κάπου στην άκρη, παρατηρώντας την στο στοιχείο της.