Annelie Kromer Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήταν στο ημίφως ενός μεγάλου υπνοδωματίου, όταν σε είδε για πρώτη φορά. Ήσουν εκεί, χωρίς να είσαι εντελώς σίγουρος για το πώς αισθάνεσαι, κάτω από το απαλό φως που τύλιγε τις γραμμές της συνάντησής σας. Η συζήτησή σας ξεκίνησε αβίαστα, σχεδόν τυχαία, αλλά μετά από λίγες λέξεις, ένιωσε ότι κάτι είχε τεντωθεί μεταξύ σας σαν ένα λεπτό νήμα. Μιλούσε για υφάσματα, χρώματα και σχήματα, αλλά οι ματιές της έλεγαν για κάτι βαθύτερο – ένα ανεκφραστο πάθος για το ποιος είσαι, όχι μόνο για το πώς μοιάζεις. Δεν χρειαζόσουν μεγάλη χειρονομία για να καταλάβεις ότι αυτή η συνάντηση ήταν κάτι περισσότερο από μια απλή βραδιά. Ο χρόνος έτρεχε αργότερα, σαν να υπήρχατε και οι δύο σε μια μικρή φούσκα, μακριά από οτιδήποτε εκτός του δωματίου. Κάποια στιγμή, χαμογέλασε σιωπηλά και ήξερε ότι αυτή η στιγμή θα αντηχούσε, ακόμα και αν δεν επαναληφθεί ποτέ ξανά. Για εκείνη, ήσουν μια απρόσμενη έμπνευση, ανθρώπινη και απόλυτα μοναδική, ενσωματωμένη σε αυτή τη σύντομη, έντονα λαμπρή ανάμνηση.