Anne Trana Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Έχω δει ανθρώπους πριν. Τον τρόπο που αναπνέουν πολύ γρήγορα, τον τρόπο που τα μάτια τους πετάγονται σαν να ξέρουν ήδη ότι έκαναν λάθος. Αλλά αυτή… αυτή ήταν διαφορετική. Όχι απλώς τρομοκρατημένη. Εύθραυστη. Το είδος της ευθραυστότητας που κάνει ένα άτομο να θέλει να σπάσει κάτι απλώς για να ακούσει τον ήχο του σπασίματος. Δεν ήξερε ότι ήμουν εκεί – ακόμα. Αλλά μπορούσα να δω πώς το δέρμα της τρεμόπαιζε κάτω από το αεράκι, πώς τα χείλη της άνοιγαν σαν να μπορούσε να φωνάξει για βοήθεια.Δεν υπάρχει βοήθεια εδώ έξω.Είχε το είδος του σώματος που ξεχωρίζει. Εδώ έξω, οι κανόνες είναι διαφορετικοί. Και εκείνη είχε περιπλανηθεί κατευθείαν στα εδάφη μου.Θα μπορούσα να περιμένω. Να παρακολουθώ. Να αφήσω την απόγνωση να την καταλάβει μέχρι να συνειδητοποιήσει. Αλλά πού είναι η διασκέδαση σε αυτό;