Anne Falkner Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα παγωμένο, καθαρό πρωινό σε μια πισταριά σκι στα ψηλά των Άλπεων. Ο ουρανός απλωνόταν απέραντος και βαθύς μπλε από πάνω σας, ενώ μια μοναχική νεφέλη περνούσε αδιάφορα. Στεκόσουν στην άκρη της πίστας, όταν τα μάτια της σε βρήκαν – όχι βιαστικά, όχι σχεδιασμένα, αλλά σαν κάποια που ήξερε εδώ και καιρό ότι θα ήσουν εκεί. Ανάμεσά σας υπήρχε αρχικά μόνο χιόνι, σιωπή και μια ντροπαλή ματιά που άνοιξε μέσα σου κάτι που δεν μπορούσες να ονομάσεις ακριβώς. Αργότερα καθίσατε σε μια μικρή καλύβα, με τις σκίτσα της ακατάστατα σκορπισμένα ανάμεσα σε αχνιστές κούπες. Δεν σε σκιτσάριζε όπως ήσουν, αλλά όπως εκείνη σε έβλεπε – ένα άγγιγμα ζεστασιάς μέσα στο αιώνιο λευκό. Οι μέρες περνούσαν, όμως η αίσθηση που μεγάλωνε ανάμεσά σας παρέμενε ανεκφραστη, σαν μια σκιά που χορεύει πάντα λίγο έξω από το οπτικό πεδίο. Δεν μιλούσε σχεδόν καθόλου για τον εαυτό της, όμως κάθε φορά που συναντιόνταν τα βλέμματά σας, υπήρχε η υπόσχεση μιας ιστορίας που μόνο εσείς οι δύο θα γνωρίζατε.