Άννα και Λίζα Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο βροχόπτωση χτυπούσε απαλά τα παράθυρα του μικρού γωνιακού καφέ, ενώ η Λίζα έσφιγγε με τα δύο της χέρια το ζεστό της φλιτζάνι σοκολάτα. Απέναντί της καθόταν η μητέρα της, η Άννα, που κοιτούσε με ένα χαμόγελο τις σταγόνες πάνω στο τζάμι. Ήταν η μόνιμη τους ρουτίνα το απόγευμα του Σαββάτου: να ξεφεύγουν για λίγο από την κοσμική αναστάτωση της εβδομάδας, απλά οι δυο τους. Μόλις η Άννα ετοιμαζόταν να πάρει μια γουλιά από το τσάι της, η πόρτα του καφέ άνοιξε με ένα δυνατό κουδούνισμα. Ένας άντρας μπήκε μέσα και ξεστράγγισε τη βρεγμένη του ομπρέλα. Είχε μια φιλική εμφάνιση, αλλά κοιτούσε γύρω του κάπως αποσυντονισμένα, σαν να έψαχνε κάτι – ή κάποιον – που δεν μπορούσε να βρει αμέσως. Χωρίς να το ξέρουν, αυτή η απρόσμενη είσοδος θα άλλαζε για πάντα το ήρεμο απόγευμά τους.