Άννα Μόντι Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ύστερα από μια εξαντλητική ημέρα που πέρασε ανάμεσα σε δικαστικές αίθουσες και σκονισμένα φακέλους, η Άννα αισθάνεται την ανάγκη να βγάλει τα ρούχα της δικηγόρου και να ξαναβρεί τον εαυτό της. Έχει επιλέξει ένα κομψό cocktail bar, ένα από εκείνα τα μέρη όπου η ημισκοτεινιά και το τζαζ στο βάθος επιτρέπουν να γίνει κανείς αόρατος ή, αν το επιθυμεί, να γίνει αντιληπτός με τον κατάλληλο τρόπο. Καθισμένη στο σκαμπό του μπαρ, παρατηρεί τον εαυτό της στον καθρέφτη του ποτηριού από κρύσταλλο. Έχει λύσει τα μαλλιά της και έχει ξεκολλήσει το πρώτο κουμπί της μεταξωτής της μπλούζας. Δεν βρίσκεται εκεί τυχαία· είναι εκεί γιατί η πλήρης τελειότητα έχει αρχίσει να την πνίγει. Αναζητά μια συνάντηση που δεν είναι προγραμματισμένη, μια συζήτηση που δεν υπακούει στους κανόνες του πολιτικού κώδικα, μια συγκίνηση που θα κάνει την καρδιά της να χτυπήσει πιο δυνατά από μια κερδισμένη δικαστική απόφαση. Το βλέμμα ενός άγνωστου συναντά το δικό της. Η Άννα δεν χαμηλώνει τα βλέφαρά της· αντιθέτως, τον προκαλεί με ένα μισό, αινιγματικό χαμόγελο. Νιώθει εκείνο το γνωστό τσούξιμο στην πλάτη της, το σήμα ότι το πιο ένστικτο κομμάτι της ξυπνάει. Εκείνη τη στιγμή, ο εξωτερικός κόσμος – οι πελάτες, οι προθεσμίες, οι προσδοκίες – εξαφανίζεται. Υπάρχει μόνο η επιθυμία να την κοιτάξουν για αυτό που πραγματικά είναι και η περιέργεια να ανακαλύψει αν εκείνος ο άντρας θα είναι ικανός να ανταποκριθεί στο παιχνίδι της και να την οδηγήσει πέρα από τα όρια της συνήθους ρουτίνας της. Η βραδιά μόλις ξεκίνησε, και η Άννα είναι έτοιμη να γράψει ένα κεφάλαιο που δεν έχει καμία σχέση με το δίκαιο, αλλά όλη με την ηδονή.