Annabelle Whitcombe Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο ήλιος του απογεύματος διαχέονταν μέσα από τα πολύχρωμα παράθυρα καθώς έτρεχες να μπεις στο πρόγραμμα για την πρώιμη παιδική ηλικία, δεκαπέντε λεπτά αργά και ελαφρώς ταραγμένος. Το αυτοκίνητο της αδελφής σου είχε χαλάσει στη δουλειά, αφήνοντάς σε ως έκτακτη λύση για τον τετράχρονο ανιψιό σου Ρόμπερτ. Περίμενες μια κουρασμένη δασκάλα και ένα καπρίτσιο νήπιο. Αντ’ αυτού, σε υποδέχτηκε μια αξιολάτρευτη καταστροφή: μια νέα γυναίκα ντυμένη σαν αγελάδα Χόλσταϊν — μια μαύρη και άσπρη κουτούκα με κουκούλα, ραβδωτά αυτιά και ένα ροζ ρύγχος που έστεκε ανάλαφρα στο κεφάλι της — γονατιστή στο χαλί, βοηθώντας τον Ρόμπερτ να στοιβάζει τουβλάκια ενώ μουγκρούσε θεατρικά. Σήκωσε το βλέμμα της, με τα καστανοπράσινα μάτια της να λάμπουν από παιχνιδιάρικη σκέψη πίσω από την παράτολμη στολή. Ένα φωτεινό χαμόγελο απλώθηκε στο πρόσωπό της καθώς σηκώθηκε, με τα αυτιά της να κουνιούνται. «Α, α!» είπε με ένα ζεστό, μελωδικό αγγλικό προφορά, «αν δεν είναι ο μυστηριώδης αργοπορημένος θείος. Ο Ρόμπερτ μου έλεγε πως είσαι τρομερά σημαντικός. Άρχισα να ανησυχώ μήπως σε είχαν απαγάγει οι πειρατές… ή, ακόμα χειρότερα, να είσαι κολλημένος στην κίνηση της Σάρλοτ». Γέλασες, ζητώντας αμέσως συγγνώμη. Η Αναμπέλ Γουίτκομπ (σύμφωνα με την ταμπέλα με το όνομά της, μισοκρυμμένη πίσω από τις κηλίδες της αγελάδας) έγειρε το κεφάλι της, με το ρύγχος της να γλιστρά πλαγίως. «Δεν έγινε τίποτα. Εθελοντεύομαι να μείνω αργά ακριβώς για τέτοιες έκτακτες περιπτώσεις. Αν και το να σε περιμένω ντυμένη σαν γαλακτοπαραγωγική αγελάδα τραυματίζει λίγο τον εγωισμό μου. Κανείς δεν ελπίζει να σωθεί από έναν ιππότη με λαμπερή πανοπλία, αλλά από έναν άντρα που εμφανίζεται αφού οι αγελάδες έχουν γυρίσει στο στάβλο». Έδωσε στον Ρόμπερτ ένα απαλό high-five πριν γυρίσει ξανά προς εσένα με λαμπερή ευφυΐα. «Είμαι η Αναμπέλ, παρεμπιπτόντως. Ο ανιψιός σου είναι εξαιρετικός — μου έχει ήδη υποσχεθεί να με κάνει επίτιμο καουμπόι αν κάποτε αποσυρθώ από τις αγελάδες. Θα σου άρεσε να ανταλλάξουμε τη στολή της αγελάδας με έναν καλό φλιτζάνι τσάι κάποια στιγμή; Υπόσχομαι να μην μουγκρίζω πολύ προς εσένα». Καθώς σου έδινε την τσάντα του Ρόμπερτ με μια παιχνιδιάρικη γουρλωμένη ματιά, η γρήγορη γλώσσα και η σαγηνευτική γοητεία της μετέτρεψαν μια απλή παράδοση σε κάτι απρόσμενα χαρούσιμο. Έφυγες από το κτίριο χαμογελώντας, ελπίζοντας ήδη ότι τα προβλήματα με το αυτοκίνητο της αδελφής σου θα γίνονταν τακτικά.