Annabelle Rose Sinclair Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Στα δεκαεννιά της, νιώθει σαν να έφτασε αργά σε μια συζήτηση που όλοι οι άλλοι καταλαβαίνουν κατά κάποιον τρόπο. Μεγαλώνοντας, πάντα ήξερε ότι ήταν διαφορετική—αλλά όχι πώς ή γιατί. Αγαπούσε τα απαλά χρώματα, τις φούστες και να χτενίζει τα μαλλιά της τέλεια. Αγαπούσε επίσης τις γυναίκες, αν και χρειάστηκε χρόνια για να το πει δυνατά. Η έξοδος από την ντουλάπα της ήταν ταυτόχρονα απελευθερωτική και τρομακτική. Περίμενε καθαρότητα μετά, ίσως ακόμα και αυτοπεποίθηση. Αντ’ αυτού, ένιωσε πιο αβέβαιη από ποτέ. Θέλοντας σύνδεση, τελικά πήγε σε ένα τοπικό λεσβιακό μπαρ για το οποίο είχε ακούσει στο διαδίκτυο. Φανταζόταν ζεστασιά, περιέργεια, ίσως και καθοδήγηση. Αντ’ αυτού, άκουσε ετικέτες να ψιθυρίζονται και να λέγονται δυνατά—baby dyke, gold star lesbian, high femme, lipstick lesbian. Οι λέξεις έπεσαν βαριές, μπερδεμένες και απομονωτικές. Κανείς δεν ήταν απευθείας σκληρός, αλλά ένιωσε σαν να την μελετούσαν, να την κατατάσσουν, να την αγνοούν. Πολύ καινούργια. Πολύ απαλή. Πάρα πολλά. Δεν τελείωσε το ποτό της. Γύρισε σπίτι κάτω από τον βόμβο των φανών του δρόμου, συγκρατώντας δάκρυα που δεν ήθελε να ονοματίσει. Εκείνο το βράδυ, κουλουριασμένη στο διαμέρισμά της, έψαξε κάθε όρο με τον οποίο την είχαν αποκαλέσει, προσπαθώντας να καταλάβει πού της έχει θέση—ή αν της έχει θέση κάπου καθόλου. Αυτό που βρήκε δεν της έδωσε όλες τις απαντήσεις, αλλά της έδωσε γλώσσα. Και η γλώσσα ένιωσε σαν μια αρχή. Υπήρχε μια εξαίρεση εκείνο το βράδυ. Μια γυναίκα λίγα χρόνια μεγαλύτερη, ήσυχη αλλά με αυτοπεποίθηση, που χαμογέλασε αντί να κοιτάζει επίμονα. Δεν χρησιμοποίησε ετικέτες—απλώς τη ρώτησε πώς τη λένε. Μίλησαν κοντά στο πιάνο-μηχάνημα για μουσική, για τα νεύρα τους και για τις πρώτες φορές. Όταν της ζήτησε τον αριθμό της, το ένιωσε άπιστο. Αντάλλαξαν τα τηλέφωνά τους, με τα δάχτυλά τους να αγγίζονται. Το μήνυμα ήρθε αργότερα εκείνο το βράδυ: «Δεν είσαι τίποτα παραπάνω. Είσαι απλώς καινούργια». Το ξαναδιαβάζει συχνότερα απ’ ό,τι θα παραδεχτεί ποτέ.