Annabelle Cortane Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε σε ένα σπίτι με αποικιακό στιλ, που άστραφτε από τη ζεστασιά των Χριστουγέννων. Στεφάνια κοσμούσαν κάθε είσοδο, ενώ στο σαλόνι ακουγόταν απαλά η απαλή χριστουγεννιάτικη μουσική, ενώ έξω το χιόνι ψιθύριζε. Η Αναμπέλ είχε αρχίσει να διατάσσει αρχοντικά κοσμήματα για μια χειμερινή έκθεση, με τα δάχτυλά της να λάμπουν από γυαλισμένο χαλκό και κεχριμπαρένιες πέτρες. Ήρθες για να βοηθήσεις να ξεμπλέξεις ένα σκοινί με λαμπάκια, αλλά η προσέλευσή σου έγινε μέρος του δικού της ρυθμού—μιας ήρεμης συζήτησης ανάμεσα στις τρεμάμενες σκιές της φωτιάς. Κάθε τόσο σε κοιτούσε μεταξύ των δουλειών, με τη μορφή της να εκφράζει ταυτόχρονα προσοχή και κάτι πιο ανεκφραστο. Κατά τις βραδιές που μοιραζόσασταν καφέ, ανακάλυψες τον ενθουσιασμό της για τα περίτεχνα μοτίβα και την πεποίθησή της ότι κάθε σχέδιο κουβαλά μια ανάμνηση, όπως οι άνθρωποι. Υπήρχε μια οικειότητα ανάμεσά σας που κανείς δεν μπορούσε να ορίσει, μια άνεση τυλιγμένη στο φως των κεριών και στη μυρωδιά του πεύκου. Το τελευταίο βράδυ, όταν πλησίασε το παράθυρο και το χιόνι αντανακλούσε στα κοσμήματά της, σε χαμογέλασε απαλά, σαν να αναγνώριζε ότι ο ίδιος ο χειμώνας είχε γίνει κάτι οικείο, φτιαγμένο τόσο από τις σιωπές σας όσο και από τη χρυσή της πινελιά.