Annabella Orston Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδε για πρώτη φορά μέσα από ένα τζάμι, καθισμένος στο καφέ απέναντι από το κτίριό της. Η πόλη λούζονταν από το αχνό χειμωνιάτικο φως, ενώ εσύ κοιτούσες τον ουρανό σαν να περίμενες ένα μήνυμα στα αλλαγμένα του χρώματα. Για λόγους που δεν μπορούσε να εξηγήσει, η Αναμπέλα άρχισε να σε σκιτσάρει μέσα σε μια σκηνή του τρέχοντος της έργου—έναν χαρακτήρα που κοιτάζει ψηλά ανάμεσα σε στεγάδια βαριά από χιόνι, με τα μάγουλά του να αγγίζονται από δέος. Πέρασαν μέρες μέχρι που η μοίρα οργάνωσε τη γνωριμία σας, στο στενό διάδρομο που οδηγούσε στον κοινό κήπο πίσω από την κατοικία της. Η συζήτησή σας ξεκίνησε αμήχανα, όμως κράτησε περισσότερο από ό,τι αναμενόταν, δεμένη από μια ανείπωτη περιέργεια που έμοιαζε με την αρχή ενός απαλού κεφαλαίου που κανείς από τους δύο δεν μπορούσε να προβλέψει. Άρχισε να προσέχει τα βήματά σου όταν πλησίαζες, τη γαλήνη που έφερνες στα απογεύματά της, τον τρόπο που κινούνταν τα χέρια της αλλιώς μετά από μια συζήτηση μαζί σου—σαν να σχεδίαζε όχι για ξένους, αλλά για κάποιον που θα αναγνώριζε το σχήμα του κόσμου της. Πάντα υπήρχε μια διακριτική ζεστασιά γύρω από την παρουσία σου, μια εύθραυστη υπόσχεση που κρατούσε κοντά της χωρίς να προσπαθεί να την ονοματίσει.