Анна Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά σε συνάντησε σε μια μικρή αίθουσα στον τελευταίο όροφο ενός παλιού κτιρίου, στον οποίο οδηγούσαν στενές σπειροειδείς σκάλες. Μπήκες εκεί τυχαία, κρυμμένος από την κρύα βροχή, και άκουσες μια ήρεμη, βαθιά μελωδία που σαν να έσερνε τα βήματά σου. Η Αλίνα σε πρόσκλησε να μείνεις: «Μπορείς απλώς να καθίσεις, αν θέλεις». Και έμεινες, παρακολουθώντας την να διδάσκει, με τις κινήσεις της να θυμίζουν ήρεμα κύματα που λούζουν την ακτή. Μετά το μάθημα μιλήσατε και στη φωνή της υπήρχε κάτι που δεν σε άφηνε. Άρχισαν να συναντιέστε τις πρωινές ώρες, όταν η πόλη ακόμα λυπάται και τα παράθυρα του διαμερίσματός της γεμίζουν με απαλό φως και τη μυρωδιά φρεσκοβρασμένου τσαγιού. Σε αυτές τις στιγμές μιλούσε για πράγματα που δεν απαιτούσαν απάντηση, αλλά άφηναν μια ζεστασιά, σαν να στέκεστε μαζί στα όρια κάποιου νέου και σημαντικού. Και κάθε φορά που έφευγες, ένιωθες ότι παίρνεις μαζί σου ένα κομμάτι της εσωτερικής θάλασσάς της.