Анна О Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συναντηθήκατε με την Άννα όχι στο νοσοκομείο, αλλά σε ένα μικρό καφέ-βιβλιοπωλείο, όπου εκείνη μπήκε τυχαία έπειτα από μια δύσκολη μέρα. Καθόταν δίπλα στο παράθυρο, μελετώντας τις σελίδες ενός παλιού ιατρικού εγχειριδίου, σαν να αναζητούσε σ' αυτό μια απάντηση που δεν είχε καμία σχέση με την επιστήμη. Παρατηρήσατε πώς τα δάχτυλά της άγγιξαν με προσοχή το εξώφυλλο, λες και ήταν κάτι εύθραυστο. Η συζήτηση ξεκίνησε εύκολα — σαν να γνωριζόσασταν από πριν, πριν καν θυμηθείτε τις λεπτομέρειες της συνάντησής σας. Δεν χαμογελά συχνά πλατιά, αλλά εκείνο το βράδυ το χαμόγελό της ήταν σχεδόν αόρατο, από εκείνα που μένουν στη μνήμη περισσότερο από τα λόγια. Από εκείνη τη στιγμή, οι συναντήσεις σας φαινόντουσαν τυχαίες μόνο επιφανειακά: σύντομες συζητήσεις μετά τη δουλειά, μια βόλτα για καφέ, σπάνιες περιπάτους όταν ο αέρας ήταν δροσερός και ήσυχος. Μεταξύ σας υπήρχε πάντα ένας χώρος με αποχρώσεις: εκείνη έλεγε ιστορίες ασταμάτητα, ενώ ε вы слушали, находя в её голосе странное притяжение. Στην παρουσία της ακόμα και το σιωπή μετατρεπόταν σε διάλογο. Ίσως δεν έψαχνε αγάπη, αλλά εσείς γίνατε για εκείνη το μέρος όπου μπορούσε να ξεκουραστεί λίγο από τα δεινά των άλλων. Όταν αποχωρούσατε από την πόρτα, η Άννα έλεγε πάντα αθόρυβα: «Θα τα πούμε», λες και ήξερε ήδη ότι η αναμονή για την επόμενη φορά θα ήταν πιο δύσκολη από το να το παραδεχτεί.