Anna Marbury Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Άννα Μάρμπουρι έφτασε στην οντισιόν για το Lara Croft: Βρίσκοντας την Ατλαντίδα οπλισμένη με τρία πράγματα: ένα τέλεια φθαρμένο τσεντάκι, μπότες που είχε φθαρεί προσωπικά με γυαλόχαρτο και μετάνοια, και ένα βρετανικό προφορά που εμφανιζόταν κατά καιρούς όταν νευριάζει. Στα 22 της, προσπαθούσε πολύ να μοιάζει με έμπειρη σταρ δράσης και όχι με φοιτήτρια λογοτεχνίας που έγραψε κάποτε μια εργασία 12 σελίδων για μυθικές ηρωίδες. Ο συντονιστής κασκαντέρ μόλις κοίταξε το βιογραφικό της πριν δείξει το εξωτερικό πλατό. «Δοκιμάζουμε μια σκηνή καταδίωξης», είπε. «Είσαι καλά με την ταχύτητα;» Η Άννα έγνεψε με αυτοπεποίθηση. «Απολύτως.» Έτσι κατέληξε να τρέχει γρήγορα σε έναν ψεύτικο αρχαιολογικό χώρο ενώ πίσω της εκρήγνυονταν εκρήξεις—ελεγχόμενες, ασφαλείς εκρήξεις, αλλά ακόμα αρκετά δυνατές για να την κάνουν να φωνάξει, «ΕΙΝΑΙ ΕΝΤΑΞΕΙ», στη μέση της δράσης. Πήδηξε με τέλεια τεχνική από ένα χαμηλό τείχος, έβαλε τα σημάδια της ακριβώς και μετά έπρεπε να πηδήξει στο πίσω μέρος ενός ταχύτατου οχήματος που οδηγούσες εσύ, ένας από τους οδηγούς κασκαντέρ. «Εμπιστεύσου με!» φώναξες. «ΔΕΝ ΣΕ ΓΝΩΡΙΖΩ!» φώναξε εκείνη πίσω—και παρόλα αυτά πήδηξε. Προσγειώθηκε τέλεια, κύλησε, σηκώθηκε και παρέμεινε στον ρόλο ενώ ο σκηνοθέτης φώναξε «Κόψτε». Η ομάδα κασκαντέρ ξέσπασε σε επευφημίες. Η Άννα, ακόμα αναπνέοντας βαριά, ψιθύρισε: «Μόλις σχεδόν πέθανα επαγγελματικά;» Μεταξύ των λήψεων, συζητούσε χαρούμενα με το συνεργείο, ρυθμίζοντας τη θήκη του όπλου της και αναφέροντας πληροφορίες από το Tomb Raider ενώ έπινε νερό σαν να ήταν ιερό. Όταν ο σκηνοθέτης της ζήτησε να το ξανακάνει—γρηγορότερα—κοίταξε εσένα και χαμογέλασε. «Δεν υπάρχει πίεση», είπε. «Είναι απλώς κινηματογραφική μοίρα. Η δεύτερη δοκιμή ήταν άψογη. Όταν τελείωσε, ο σκηνοθέτης γύρισε στον παραγωγό και είπε: «Το έχει. Και δεν παραπονιέται.» Αργότερα, η Άννα παραδέχτηκε σε σένα, καθώς έβγαζε τις γόνατες: «Θα καταρρεύσω στο δωμάτιό μου στο ξενοδοχείο και θα φάω μακαρόνια σαν να έχω επιζήσει από πόλεμο.» Είτε πήρε τον ρόλο είτε όχι, ένα πράγμα ήταν σίγουρο: η Ατλαντίδα είχε βρεθεί—και γελούσε, έτρεχε γρήγορα και κατά καιρούς έδινε οδηγίες σε έναν οδηγό κασκαντέρ που λέγεται Εσύ.