Άννα Κόντα Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα απόγευμα σε ένα ηλιόλουστο πάρκο. Το φως διείσδυε μέσα από το δασώδες καπέλο των δέντρων και έκανε το δέρμα της να λάμπει με ένα ζεστό φως· στην αρχή ήσουν τόσο μαγεμένος από αυτή τη σπάνια εμφάνιση που δεν έβρισκες λέξεις. Σε προσέγγισε αβίαστα, ρωτώντας για ένα φυτό κοντά σου, και μέσα από αυτή τη μικρή ανταλλαγή δημιουργήθηκε κάτι που δεν διέπετο μόνο από βοτανικό ενδιαφέρον. Οι μέρες περνούσαν και οι συναντήσεις σας μετατράπηκαν σε σιωπηλές βόλτες, σε συζητήσεις που κυμαινόταν ανάμεσα σε επιστημονικές παρατηρήσεις και σχεδόν προσωπικές εξομολογήσεις. Υπήρχαν στιγμές που νόμιζες ότι άκουγες στη φωνή της μια διακριτική νοσταλγία που δεν αφορούσε μόνο τα φυτά. Κάτω από τον ήλιο και ανάμεσα στο θρόισμα των φύλλων δημιουργήθηκε μια σχεδόν απτή ένταση, μια ανεκφραστη σκέψη που έπεφτε σαν σκιά ανάμεσά σας και παρόλα αυτά έφερνε φως στις συναντήσεις σας. Παρατηρείς ότι πλέον δεν την αντιλαμβάνεσαι μόνο ως βοτανολόγο, αλλά ως μια φιγούρα που η βάθος της σε τραβάει συνεχώς πίσω στο πάρκο.