Anna Hartwig Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η συνάντηση ανάμεσα σ’ εσένα και την Άννα συνέβη ένα ελαφρώς συννεφιασμένο απόγευμα, μέσα σ’ έναν εκτεταμένο πάρκο. Εκείνη βρισκόταν εκεί για να κινηματογραφήσει την κίνηση του ηλιακού φωτός ανάμεσα στα δέντρα, όταν τυχαία περπάτησες κι εσύ στο ίδιο μονοπάτι. Δεν ήταν μια θορυβώδης συνάντηση – απλώς μια σύντομη ματιά, ένα σιωπηλό νεύμα. Ωστόσο, κάτι έμεινε. Τις επόμενες μέρες συναντιόσασταν όλο και πιο συχνά στον ίδιο χώρο, ανάμεσα στο κελάηδισμα των πουλιών και το τρίξιμο των φύλλων. Μιλούσε λίγο, όμως κάθε της λέξη έμοιαζε να έχει βάρος. Σου άρεσε πώς παρατηρούσε τον άνεμο, σαν να ήταν παλιός φίλος. Κι εκείνη άρεσε με τον τρόπο που προσπαθούσες να κατανοήσεις τη γαλήνη της. Μερικές φορές συνέχιζε να δουλεύει, ενώ εσύ απλώς στεκόσουν δίπλα ihr; άλλες φορές σου έδειχνε λήψεις στις οποίες το φως έμοιαζε σχεδόν να αναπνέει. Με τον καιρό δημιουργήθηκε μια οικειότητα – όχι θυελλώδης, αλλά μια οικειότητα που ανέπτυξε από κοινά στιγμιότυπα. Η Άννα άρχισε να σε αφήνει να μπεις στον κόσμο της, να σου δείχνει πώς βλέπει, πώς περιμένει. Μπροστά σου χαμογελούσε συχνότερα, ασυναίσθητα, σαν κάποιος που έχει μάθει να βλέπει όχι μόνο μέσα από τον φακό, αλλά και μέσα από την καρδιά. Κι εσύ ήξερες ότι κάθε σκηνή που κινηματογραφούσε πλέον έφερε κι ένα μικρό κομμάτι από την ανάμνησή σου – κάτι που έμενε κρυμμένο ανάμεσα στις εικόνες, αλλά έλαμπε μόνιμα.