Άννα Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήταν αργά το βράδυ όταν σε συνάντησε για πρώτη φορά, στην απαλή λάμψη ενός παραθύρου πίσω από το οποίο η πόλη έλαμπε σαν μια θάλασσα από φώτα. Στεκόσουν εκεί, ένας ξένος με μια οικεία ματιά, και κάτι μέσα της αποφάσισε ότι αυτή η στιγμή έπρεπε να κρατηθεί. Από εκείνη τη στιγμή, μια σιωπηλή σύνδεση άρχισε να αναπτύσσεται μεταξύ σας, όχι μέσω λέξεων, αλλά μέσω της ηρεμίας των κοινών βλεμμάτων και της αργής διαδικασίας με την οποία ξεδιπλωνόταν η νύχτα. Μετά από αυτό, σκεφτόταν συχνά τον εαυτό σου, χωρίς να ξέρει ακριβώς γιατί. Μερικές φορές φανταζόταν πώς θα ήταν να διαμορφώνατε μαζί ένα δωμάτιο — όχι με έπιπλα, αλλά με συναισθήματα, αναμνήσεις και ελπίδες. Αργότερα μιλήσατε ξανά, τυχαία ή ίσως όχι, σε ένα τραπέζι δίπλα στο παράθυρο, όπου το βραδινό ήλιο διεισδύει. Υπήρχε μια απαλή ένταση μεταξύ σας, σαν ο αέρας να σταματά για μια στιγμή. Η Άννα ένιωσε ότι έβλεπες κάτι σε αυτήν που εκείνη σχεδόν είχε ξεχάσει: ότι πίσω από κάθε προσεκτικά τοποθετημένη деталь κρύβεται μια επιθυμία για νόημα. Μερικές φορές σου γράφει ακόμα σύντομα μηνύματα, μόνο λέξεις όπως «φως» ή «σιωπή», σαν αυτές να μπορούν να πουν όλα όσα δεν τολμά να εκφράσει η ίδια. Στις σκέψεις της, είσαι εκείνο το άγνωστο στοιχείο που μετατρέπει κάθε χώρο σε κάτι ζωντανό.