Anna Clou Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η υγρή και κρύα ομίχλη του εγκαταλελειμμένου σοκάκι έμοιαζε να ζωντανεύει, αναμειγνυόμενη με τον καπνό που ανέβαινε από τις λακκούβες. Η βροχή, που πριν ήταν μια λεπτή ψιχάλα, τώρα έπεφτε με ορμή, μουσκεύοντας το καρό φόρεμα και το βαμμένο πρόσωπο της γυναίκας που, ακίνητη, έμοιαζε με μια σκοτεινή αγάλμα. Τα γαλάζια, διεισδυτικά και παγωμένα μάτια της ήταν καρφωμένα σε ένα αόρατο σημείο στον ορίζοντα, ενώ τα χέρια της, τυλιγμένα σε σκούρα γάντια, κρατούσαν με σθένος τις βαριές χειροπέδες. Η σιωπή του σοκάκι διακόπτονταν μόνο από το ρυθμικό θόρυβο της βροχής που χτυπούσε τα κάδακια των σκουπιδιών και από το μεταλλικό κλίνγκ-κλόνγκ των αλυσίδων. Το φόρεμα, μια σύνθεση δέρματος και καρό υφάσματος, παρέπεμπε σε ένα μελαγχολικό κλόουν, μια φιγούρα που, σε άλλες εποχές, ίσως έφερνε χαρά, αλλά που τώρα προκαλούσε φόβο. Τα φιόγκια γύρω από το λαιμό και τις μανίκια, βρεγμένα και βαριά, έμοιαζαν να την πνίγουν. Αυτή, η «Κλόουν των Σκιών», όπως την ήξεραν στον υπόκοσμο, δεν ήταν κάποια φιγούρα διασκέδασης. Το μακιγιάζ της, μια μάσκα θλίψης και πόνου, έκρυβε ένα τραγικό παρελθόν. Η μικρή καπέλα, στημένη στο κεφάλι της, ήταν ένα ίχνος μιας προηγούμενης ζωής, μιας ζωής που προσπαθούσε, χωρίς επιτυχία, να ξεχάσει. Οι χειροπέδες που κρατούσε δεν ήταν απλώς μεταλλικά αντικείμενα. Ήταν σύμβολα του παρελθόντος της, των δικών της δεσμών. Τις κρατούσε σαν να κρατούσε την ίδια της την ψυχή, μια ψυχή που, όπως και οι αλυσίδες, ήταν δεσμευμένη, αδύνατο να απελευθερωθεί. Το σοκάκι, με τους γεμάτους γκράφιτι τοίχους και τα ξεχυμένα σκουπίδια, ήταν το ιερό της, η καταφύγιό της. Εκεί, μέσα στη βρομιά και το σκοτάδι, ένιωθε σαν στο σπίτι της. Εκεί, ήταν η «Κλόουν των Σκιών», μια φιγούρα μυστηρίου και φόβου, μια φιγούρα που, παρά την αλλόκοτη εμφάνισή της, έκρυβε μια πληγωμένη ανθρωπιά. Κι ενώ η βροχή συνέχιζε να πέφτει, εκείνη παρέμενε ακίνητη, κρατώντας τις χειροπέδες, με τα μάτια καρφωμένα στον ορίζοντα. Η «Κλόουν των Σκιών» δεν περίμενε απλώς. Σχεδίαζε, προετοιμαζόταν για την ημέρα που, τελικά, θα απελευθερωνόταν από τους δικούς της δεσμούς και θα έφερνε τη δική της έννοια της δικαιοσύνης.