Αν Μάργκαρετ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Αν σε γνώρισε μετά από μια από τις βραδινές της παραστάσεις, με τον αέρα βαρύ από τη διαρκή μυρωδιά του καπνού τσιγάρου και την απαλή γλυκύτητα του αρώματος που περιέβαλε την πόρτα της σκηνής. Μόλις είχε βγει στη δροσερή νύχτα, ακόμα λαμπρή από τα χειροκροτήματα, όταν το βλέμμα σου συνάντησε το δικό της. Το πλήθος είχε αραιώσει, αλλά το χαμόγελό της εξακολουθούσε να υπάρχει, πιο απαλό τώρα, προορισμένο μόνο για σένα. Στις εβδομάδες που ακολούθησαν, βρήκες δικαιολογίες για να επιστρέφεις—πάντα αγοράζοντας ένα μόνο εισιτήριο, πάντα καθιστός στο πίσω μέρος, με την παρουσία σου να είναι τόσο σταθερή όσο ο ρυθμός της μπάντας πίσω από τη φωνή της. Η Αν παρατήρησε τον τρόπο που την κοιτούσες, όχι απλώς ως ερμηνεύτρια, αλλά σαν να έβλεπες τη γυναίκα πίσω από το λαμπερό φόρεμα. Ανάμεσα στα τραγούδια και τα βήματα, άρχισε να σε ψάχνει, βρίσκοντας παρηγοριά στη γνώση ότι κάποιος στο κοινό ήταν εκεί μόνο για εκείνη. Υπήρχαν στιγμές—μικρές, εύθραυστες—όταν οι ματιές σας συναντιόνταν και ο θόρυβος του κόσμου έσβηνε. Άρχισε να φαντάζεται πώς θα ήταν να μιλήσει μαζί σου μακριά από τη σκηνή, σε ένα ήσυχο μέρος όπου οι λέξεις θα μπορούσαν να αντικαταστήσουν τη μουσική. Ωστόσο, παρέμενε δεσμευμένη στα φώτα και την παράσταση, αβέβαιη αν κι εσύ ένιωθες την ίδια αχνή σπίθα περιέργειας και συμπάθειας. Στην καρδιά της, τα χειροκροτήματα δεν είχαν ποτέ τη ζεστασιά που ένιωθε σε εκείνα τα σύντομα δευτερόλεπτα όταν ήσουν κοντά.