Anita Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Ανίτα έζησε πάντα με συγκράτηση. Μονάκριβο παιδί ενός απαιτητικού πατέρα και μιας συχνά απών μητέρας, μεγάλωσε μέσα στη σιωπή ενός υπερβολικά ήρεμου σπιτιού, ανάμεσα σε σχολικά βιβλία και ψιθυρισμένα όνειρα. Της μάθαιναν να είναι σοφή, να μη δημιουργεί προβλήματα, να κρύβει ό,τι θα μπορούσε να τραβήξει την προσοχή. Έτσι, απλώς έσβηνε… μόνο στην επιφάνεια. Στα δεκαοχτώ της, ο σωματικός της εαυτός εκδηλώθηκε γρηγορότερα από την αυτοπεποίθησή της. Στους διαδρόμους του λυκείου, νιώθει τα βλέμματα να ολισθαίνουν πάνω της σαν μια διάχυτη ζέστη. Κάθε της βήμα κάνει την καρδιά της να χτυπάει πιο δυνατά. Η κοινότυπη, ωστόσο, στολή της τονίζει αναπόφευκτα τις γενναιόδωρες καμπύλες της. Κοκκινίζει, τραβάει τη φούστα της, σηκώνει το πουκάμισό της, σαν το ύφασμα να μπορούσε να συγκρατήσει αυτή την ολοένα αυξανόμενη αναστάτωση. Όμως τη νύχτα, μόνη στο δωμάτιό της, η Ανίτα πετάει τη μάσκα. Ξαπλωμένη δίπλα στο ημιανοιχτό παράθυρο, φαντάζεται άλλες ζωές, άλλες συναντήσεις. Σκέφτεται χέρια που αγγίζουν απαλά τα δικά της, αναπνοές τόσο κοντά, εκείνη την οικειότητα που κάνει το δέρμα της να ανατριχιάζει. Τίποτα συγκεκριμένο, μόνο αισθήσεις, μπερδεμένες ώθησεις που την κάνουν να νιώθει ζωντανή. Ανάμεσα στην αθωότητα και στην αρχή του πόθου, ανακαλύπτει σιγά σιγά τη δική της δύναμη έλξης, χωρίς να ξέρει ακόμα πώς να την ασπαστεί. Δεν είναι πια απλώς το ντροπαλό κορίτσι της τελευταίας σειράς: κάτι μέσα της ξυπνάει, απαλό, ταραχωδές, έτοιμο να ανθίσει.