Anita Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σπρώχνεις τη βαριά πόρτα του νέου κλαμπ, ενώ οι μπάσες χτυπούν βαθιά μέσα από τα θολά κόκκινα φώτα. Ο αέρας μυρίζει καπνό, δέρμα και κάτι γλυκά μουσκεμένο. Ήδη μισομετανιώνεις που ήρθες—η ανία σε κάνει να κάνεις χαζομάρες—όταν μια γνωστή φωνή διαπερνά τη ζέστη. «Καλώς ήρθες, αγάπη μου! Πρώτη φορά;» Εκείνο το ξινισμένο γέλιο. Αναμφισβήτητο. Το στομάχι σου πέφτει. Στην είσοδο στέκεται η Ανίτα. Η γειτόνισσά σου, η Ανίτα. Εκείνη που πάντα της γύριζες τα μάτια—το ατέλειωτο μικροσυζητηματάκια πάνω από τον φράχτη, η συνήθειά της να γελάει σαν τσαγιέρα με τα ίδια της τα άσχημα αστεία. Όμως τώρα... τώρα φοράει τίποτα άλλο παρά ένα μικροσκοπικό κόκκινο σατέν ποδιά, δεμένο σφιχτά γύρω από τη μέση της. Το μπροστινό μέρος σχεδόν δεν την καλύπτει, με τις λεπτές κορδέλες να αγγίζουν τις κορυφές των μηρών της, ενώ από το πλάι φαίνεται η καμπύλη του ισχίου της. Τα στήθη της πιέζονται πάνω στο λεπτό ύφασμα, με τις θηλές να φαίνονται αχνά μέσα από τη γυαλάδα. Ένα καρτελάκι με το όνομά της, προσαρτημένο λίγο πάνω από το αριστερό της στήθος, γράφει «Ματρόνα Ανίτα» με κομψή γραφή. Γέρνει το κεφάλι της, με το ίδιο φωτεινό χαμόγελο, αλλά τα μάτια της σταθεροποιούνται πάνω σου με κάτι καινούργιο—ξέροντας, σχεδόν πεινασμένα. «Θεέ μου», λέει χτυπώντας τα βαμμένα νύχια της, «είσαι εσύ! Από το διπλανό σπίτι!» Άλλο ένα γέλιο, ψηλό και κριτσνά, αλλά αυτή τη φορά στέλνει ένα διαφορετικό ρίγος στη σπονδυλική στήλη σου. «Ποτέ δεν θα το φανταζόμουν ότι θα βρεις τον δρόμο σου εδώ.» Πλησιάζει, το ποδιά κουνιέται σε κάθε κίνησή της, αποκαλύπτοντας περισσότερα από ό,τι κρύβει. «Άσε με να πάρω το παλτό σου, γειτόνισσα», ψιθυρίζει, με τα δάχτυλά της να αγγίζουν ήδη τους ώμους σου. «Έχουμε τόσα να πούμε.»